Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

 


de maan ontvangt haar licht van´t ijs terug
de einder lokt, ik schaats hem tegemoet
gedragen door de wind, zoals het moet
gedroomde vleugels heb ik op mijn rug

het licht van dorp en stad is ver van mij
meer levensteken is er niet dan dat
en nooit was ik in eenzaamheid zo blij
ik weet niet meer van 't peilloos diepe gat

dan schuiven wolken donker voor de maan
en slaan een wak, mijn euforie gaat uit
ik weet niet meer hoe verder nu te gaan

volstrekte wanhoop, vreugde zonder grief
onscheidbaar koppel, polen noord en zuid
ik ben nu eenmaal manisch-depressief
 

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Decibel



Daisy Bel, zo pas geboren
Hoopje mens, maar wel compleet
Kleine meid, ze laat zich horen
Honger, honger, luidt haar kreet

Schreeuwen kan die kleine wel
Soms wel honderd decibel

Bundels