hoe eenzaam kun je zijn, omringd door mensen
als man een waardeloze entiteit
of, erger nog wellicht, in tweezaamheid
miskend en onbemind in al je wensen
een schuilplaats heb je niet in tweeverband
je wordt misschien verstolen diep gehaat
maar vrouwlief hangt een mantel om haar kwaad
die van een liefde, hard als diamant
ze stapelt kolen brandend op je hoofd
al weet je toch: mijn spijt wordt niet geloofd
en ongemerkt verkilt bij jou het hart
je duwt haar strelen weg, zo langzaamaan
en slaat geen acht meer op die ene traan
gelooft geen woord van haar oprechte smart
Tweezaamheid
- Gegevens
- Geschreven door Jacob van Schaijk
Uit het archief
Zwemmen
Mijn vraag luidt waarom Maarten van der Weijden
En met hem al die mensen in het land
Op elke brug en klappend aan de kant
Genieten van zijn zelf gezochte lijden
En met hem al die mensen in het land
Op elke brug en klappend aan de kant
Genieten van zijn zelf gezochte lijden
En als hij het dan ook niet haalt dit keer
Dan moet het volgend jaar natuurlijk wéér.
Dan moet het volgend jaar natuurlijk wéér.
(Misschien omdat we teveel waarde hechten
Aan het idee dat je die ziekte moet bevechten?)
Aan het idee dat je die ziekte moet bevechten?)