Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft



vervlogen is ze, opgelost in lucht
thin air, zoals de Brit het ook wel zegt
ze sprak geen woord en heeft niets uitgelegd
al fluistert door de stad een stom gerucht

ze zou voor iets of iemand zijn gevlucht
maar niemand kan in mensenwoorden zeggen
waarheen ze ging of dit relaas weerleggen
een oude man gaf slechts een diepe zucht

een zwaluw heeft haar mogelijk gezien
zo sprak een wijze vrouw genaamd Francien
maar jammer, zwaluwtaal beheers ik niet

en nog, al sprak ik elke vogeltaal
geen enkel dier gelooft dit dwaas verhaal
dus laat maar zitten ook als u haar ziet

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Opa



Hij merkt niet meer dat hij zich steeds vergist;
zijn zieke hersens zijn niet meer te spoelen.
Geen mens zal weten wat hij nog kan voelen,
hij huilt als hij weer in zijn luier pist.

Van binnen botst hij tegen vage mist,
van buiten tegen deuren, tafels, stoelen.
Hij snapt niet meer wat anderen bedoelen,
zit naast zijn levensweg als bermtoerist.

Twee jochies rennen dartel om hem heen,
behendig soepel, jong en snel ter been,
met stram en oud en dood nog onbekend.

‘Zeg jij mijn naam eens opa,’ zegt de een.
En als de oude stil blijft, klinkt meteen:
‘Wat ben jij dom! Ik weet wel wie jíj bent!’