Het vrije vers

Ik had mijn gordel even losgemaakt
Nu zweef ik in slow motion tussen scherven
Ik werd vanuit de dode hoek geraakt

 

Dit wegdek wordt de plek waar ik zal sterven
De tijd valt stil, ik neem de wereld waar
In dit moment gaan mijn gedachten zwerven

 

Naar jou: je huid, je lach, je blik, je haar
Je geur, je lippen, benen, borsten, billen
En hoe ik daarop wachtte, zeven jaar

 

Je maakte helder niets van mij te willen
Waarna je botweg elk contact verbrak
Bijzonder hoe snel liefde kan verkillen

 

Eén troost, wanneer ik op het asfalt smak
Lig jij nog eenzaam in mijn kofferbak