Ach, voor mij geen doornenkroon
hadt ge hoeven dragen, Heer
Zet u liever weer gewoon
bij uw leerlingen terneer
waar van wingerdschaduw koelte
hoedt uw voorhoofd voor de zoelte
van woestijnen
en waar kleine
kinderen zijn om mee te spelen
mocht het leren u vervelen
Kunt ge het niet overdoen?
Uit uw hoge hemelhuis
doodbliksemen dat gespuis
dat u nagelde aan ’t kruis
en weer, wandelend zoals toen
hier en daar een wonder doen?
Hadt ge ’t onverdiende lijden
Heer, niet beter kunnen mijden?
Echt, het had voor ons soort boeven
niet gehoeven
Heer
Had niet, dwarrelend door de eeuwen
’t troostend woord zacht kunnen sneeuwen
evenzeer?
Uit het archief
Nijmeegs sonnet aan Cees
De smart was innig toen er werd ontdekt
Dat Cees nu deze wereld is ontstegen
Hij was aimabel, en had intellect
Hij schreef en declameerde zeer gedegen
Zijn zinnen waren mooi aaneengeregen:
Hij stond dan ook bekend als goedgebekt
Dit nieuws, waar het humeur zo van betrekt
Maakt allen slechts verdrietig en verlegen
Een man die levensvreugde had verstrekt
Aan vrienden, want hij was hun toegenegen
Hij had er dan ook vele, allerwegen
Zij voelden voor hem altijd groot respect
''Wij blijven slechts met moeite opgewekt
En kunnen er ternauwernood nog tegen.''*
*uit 'Kritisch Feestlied'