~Zeg jongen even geen gedoe, we gaan naar Opa Hein~
~Me neus, daar ga ik niet naar toe, die ouwe sjaggerijn~
~Ach joh, het is nu vaderdag, kom op, we doen het maar
En heus het kost je niet je kop, die ene keer per jaar~

~Ga maar alleen, ik ga niet mee, te lezen valt er niets
Al had hij enkel ~De Privé~, dat is tenminste iets
En zijn TV die is kapot, nu al een jaar of vier
Dus ik verveel me daar dan rot en daarom blijf ik hier

Vertel me ook eens en passant wat ik die brombeer geef
Een bosje anjers of een plant, een flesje aftershave?~
~Je weet dat -ie geen bloemen moet, dat geld is weggegooid
En aftershave is ook niet goed, hij scheert zich bijna nooit~

~Een paar pantoffels dan misschien, ja, dat zal hem wel lijken
Want over kouwe voeten kan -ie uren zitten zeiken~

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Overgave

Soms schrijf ik verzen om te zwijgen
van iets waarvoor geen schrijven baat,
van iets dat wij steeds gratis krijgen,
al doen wij of het niet bestaat.

Het is dat knagen dat wij voelen
wanneer de klok op vijven staat:
een dood café, met lege stoelen,
nog geen beweging op de straat

en lege glazen, buiten één
halfvol met giftig koolzuurwater,
een ziedend hoofd, een slapend been,
en op de loer een ferme kater.