ik spot vanuit de hoeken van mijn ogen
een achtpoot die een wankel avontuur
begaat op onze wit gesausde muur
ik heb er vroeger heel wat opgezogen
mijn dochters vinden dat onzinnig wreed
‘waarom ben jij nou altijd zo pietluttig
tenslotte zijn die diertjes heel erg nuttig
ze voelen píjn’ zoals ik immers weet
ik onderwerp mij maar en houd me groot
en ga met glas en viltje in de weer
om met degout het griezeltje te vangen
maar buiten, bám!, trap ik ‘m leukweg dood
…welnee…ik wierp hem in de conifeer
en zat mijn nageslacht maar wat te stangen
Het glas-viltje-bámgrapje heb ik geleend van Freek de Jonge
Wreed
- Gegevens
- Geschreven door Louise Dorren
Uit het archief
Roodkapje
Tekening Walter Crane
Roodkapje had aan iedereen de pest
Ze leed aan wolvenvrees, net als haar oma
Die last had van een vochtlek naast haar stoma
En positief op tyfus was getest
De wolf was zeer menslievend en modest
En had sinds kort een eerstehulpdiploma
Hij vond het oudje, bijna dood, in coma
Zijn snelle hulp werd hem helaas funest
De snotmeid, door haar valse geest gedreven
Heeft sluw de woeste jagersman misleid
Met sprookjes over ongehoord geweld
Die heeft het dier standrechtelijk geveld:
Roodkapje leeft nu voort in eeuwigheid
Een wolf moet eeuwig vrezen voor zijn leven