Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

zwemmen

de zon begroet me met haar lentestralen
het jaarlijks ritueel gaat zo van start
de plas ligt aan mijn voeten, stil en zwart
maar geen getreuzel, niet meer langer dralen
 
de knopen in mijn schouders zijn verward
door de seizoenen die mijn geest verschralen
en als ik spring, na héel diep ademhalen
slaat mij het water ijskoud om het hart
 
mijn hersens knallen pijnlijk uit mijn kop
beloning wacht, het juk moet afgegooid
dus ik zet door en bikkel, unverfroren
 
mijn lichaam soebat, smeekt, gebiedt me: stop!
een paar minuten…dan ben ik ontdooid
en als die Venus op haar schelp: herboren!
 

 

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Forum (recent...)

Uit het archief

Geraniums

ze spreekt tot ons, een ouderwetse tante
geplooid gelaat en stijf bevroren haar
haar taalgebruik oubollig (zeg maar raar)
een grijze schooljuf … strenge gouvernante

haar oudste zoon schiet bokken en fazanten
Prins Carnaval, een knullig exemplaar
“hij is een beetje dom, een beetje maar”
aldus  zijn trouwe, blonde secondante

dan zegt de vleesgeworden zoutpilaar
(geknakte blik … perfecte simulante):
“het internet heeft ook zijn schaduwkanten
we praten veel, maar niet meer met elkaar”

dag opoe in je laatste crisisjaar
geraniums zijn vorstelijke planten

Koop koop koop