Hé, brulaap in Amerika, grijp vrouwen in hun kruisje,
want als een dame 'nee' zegt, dan bedoelt ze eig'lijk 'ja'.
Ga jij maar lekker zitten in je hagelwitte huisje,
zo vallen ze niet op, die mutsen van de KKK.
Zet jij nou maar dat muurtje neer en sluit ons lekker buiten,
maar laat er geen amerikaan meer uit in elk geval.
En isoleer hem goed, die muur, want onze oren tuiten
van al jouw agressieve en stompzinnige gebral.
Hé, blaaskaak in Amerika, jij springt niet door een hoepel,
dus veeg je gat af aan het wereldwijd klimaatverdrag.
Maar bouw wel alsjeblieft die muur, of – beter nog – een koepel
en stik maar lekker zelf in wat je uitstoot elke dag.
Aan samenwerken met de buren kun jij niet beginnen.
Wij weten dat je liever aan een muur bouwt dan een brug
Haal vlug al jouw fabrieken in het buitenland weer binnen,
maar neem dan ook die rotzooi van McDonald's weer terug.
Hé, cowboy in Amerika, geef elke gek een wapen,
dan pompen ze elkaar op school en straten vol met lood.
Maar zet er wel een muur omheen, dan kan ik beter slapen.
En zonder die Obama-care bloedt alles daar wel dood.
Dat homo's mogen huwen, valt voor jou niet mee te leven,
een man hoort bij een vrouw en bij een piemel hoort een gat.
Maar handhaaf toch in godsnaam de abortuswet nog even,
want ongewenste Yankees zijn er nu wel meer dan zat!
Aan Trump
- Gegevens
- Geschreven door Musonius
Uit het archief
Bij zijn graf
Daar stond zij oog in oog met zijn maîtresse,
twee vrouwen aan twee zijden van zijn graf,
een hoopje zand; de steen was nog niet af.
Ze keken naar elkaar vol interesse.
“Wat gaf jij hem, dat ik hem niet kon geven?”
‘Ach, niet zo veel, hij hield van jou en mij.
De stiekemheid gaf een gevoel van vrij,
maar zonder jou kon hij geen etmaal leven.’
“Je hebt gelijk, het was zijn rusteloosheid.
Ik had wel vrede met de status quo.
Toen kwam die del uit Paramaribo.
Hij had geen notie van ons beider boosheid.”
‘Wel fijn, dat ik kon komen aan strychnine,
omdat ik werk heb in een apotheek.
Gelukkig dat het jou ook wel wat leek.’
“Ja zeker, liever dat dan blijven grienen.
Ik heb het in zijn whiskyglas geschonken
en in het winti-flesje in zijn zak.
Zij zit nu twintig jaren in de bak;
bewijs genoeg, de zaak was zo beklonken.”
‘Al is het beter zo, toch blijft het zonde.
Nou ja, het is gebeurd. Ik ga maar weer.’
“Kom mee met mij. Ik taal niet naar een heer,
maar wel naar warmte in mijn lege sponde.”