 Langste dag Het mooiste lijf dat ik ooit zag wordt door de zon beschenen Het is vandaag de langste dag Het treft me als een donderslag het raakt me in mijn genen het mooiste lijf dat ik ooit zag Er wordt gebroed op elke plag Het kwettert in de venen Het is vandaag de langste dag Je ligt zoals je nimmer lag Je borsten, buik en benen: het mooiste lijf dat ik ooit zag De zon is spoedig overstag maar lang nog niet verdwenen Het is vandaag de langste dag O, dat dit steeds zo blijven mag O, laat dit beeld verstenen: het mooiste lijf dat ik ooit zag Het is vandaag de langste dag Langste nacht Je blanke huid is zijdezacht We hebben nog wel even Het is vandaag de langste nacht Ik smelt wanneer je naar me lacht en je aan mij wilt geven Je blanke huid is zijdezacht Daar buiten is het windkracht acht Je voelt de wanden beven Het is vandaag de langste nacht Je kwam tot mij met toverkracht Je kwam tot mij met leven Je blanke huid is zijdezacht De zon heeft nu zijn reis volbracht blijft aan de keerkring kleven Het is vandaag de langste nacht Een haardvuur met daarvoor een vacht De staande klok slaat zeven Je blanke huid is zijdezacht Het is vandaag de langste nacht |
|
|
Uit het archief
Paul van den Hout overleden
Paul van den Hout (foto Bob Evers-fansite)
Het bericht bereikt ons dat op 1 december Paul van den Hout is overleden.
Paul van den Hout (1939) was de zoon van de flamboyante Willem van den Hout, bekend onder vele aliassen, waarvan de bekendste Willy van der Heide zijn, schrijver van de Bob Evers-reeks en Willem Waterman, redacteur van het nazistische satirische blad De Gil.
Paul was een rustige, stille drinker, omschreven als ‘zonder vaste woon- of verblijfplaats’ en geroemd om zijn geniale poëzie-vertalingen, die verschenen in De tweede ronde.
Ook publiceerde hij in dit blad (en sporadisch op Het vrije vers) zijn lightverse-gedichten, die vaak een serieuze toon hadden, in de stijl van Jan Boerstoel, Driek van Wissen en de jonge Jean Pierre Rawie.
In 2002 verscheen zijn debuutbundel Oud Heden, met vertalingen en light verse, waarin hij zich kon meten met de hogere klasse.
In 2010 verscheen nog De muze en de misdaad.
We nemen met een borrel in stilte afscheid van een van de betere en onbekendste plezierdichters van ons land.
Bede aan de barmeid
Zijn nog vooroorlogse karkas begint te kraken
en krimpen, constateert hij aan zijn lubberhuid;
zijn weke vlees ziet er als walvisblubber uit;
zijn ledematen lijken schrale bonestaken.
Hij draagt een kunstgebit dat klappert in zijn kaken,
zijn ogen gaan haast zienderogen achteruit;
door alles wat hij hoort, zeurt een gestaag gefluit;
gênant gaat hem nu zijn geheugen ook verzaken.
Zijn huisarts spreekt van Bacchus als 'de God der wrake',
en zijn driest drankgebruik noemt hij 'vermetelheid';
toch blijft zijn borreltje hem steeds naar méér nog smaken.
Ach, in het voorportaal van de Vergetelheid
mag hij toch zelf, zo lijkt het ons, de dienst uitmaken -
dus wees een schat en schenk hem nog een Ketel, meid.
Paul van den Hout (De tweede ronde, Lente 2008)