Mijn favoriete bezigheid is strijken.
Geef mij een opgefrommeld tafellaken.
Voor roesje of plissé zal ik niet wijken.
Naar strijkbout op textiel mag ik graag kijken;
daar kunnen ze me ’s nachts wakker voor maken.

Gelukkig raak ik zelden uitgestreken:
de buren geven mij voldoende taken.
Ze komen met hun strijkgoed alle weken.
Dat is niet erg, maar één ding gaat wel steken:
ze komen mij er ’s nachts voor wakker maken.

Wanneer de nieuwe dag is aangebroken,
dan hoop ik mijn gestrijk te kunnen staken,
maar net als ik mijn ogen heb geloken
komt uit het niets een buurvrouw opgedoken;
ze komt zelfs overdag mij wakker maken.

Ik laat me echt niet langer meer gebruiken;
niet langer zal ik nog voor strijkgoed waken.
Ik slaap achter geluidsgedempte luiken,
Mijn tuin heeft boobytraps in alle struiken.
Geen buurvrouw zal mij ooit nog wakker maken.


Hierbij wil ik iedereen feliciteren die de top-10 heeft bereikt in Almelo. Dit gedicht kwam op de gedeelde 11e plaats

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Inzien



Die bluf van ’t oosten en het noorden,
verbeelding van de ergste soort
die ieder randstadsmens zo stoort,
het is beslist te gek voor woorden!

Het westen, prachtig glooiend oord,
vrij van die plattelandsgestoorden
en onontwikkelde ontspoorden,
dát is de plaats waar ’t WK hoort!

De rest van ’t land kan zo beklemmen;
’t is dor daar, dom en ondermaats
kan enkel maar heel somber stemmen.

Voor Loppersum dus tot aan Emmen
is dit advies wel op zijn plaats:
geen gas meer geven, maar flink remmen!