Het vrije vers

Voor en door plezierdichters

Met Forum, Vorm én Vent



Daar stond zij oog in oog met zijn maîtresse,
twee vrouwen aan twee zijden van zijn graf,
een hoopje zand; de steen was nog niet af.
Ze keken naar elkaar vol interesse.

“Wat gaf jij hem, dat ik hem niet kon geven?”
‘Ach, niet zo veel, hij hield van jou en mij.
De stiekemheid gaf een gevoel van vrij,
maar zonder jou kon hij geen etmaal leven.’

“Je hebt gelijk, het was zijn rusteloosheid.
Ik had wel vrede met de status quo.
Toen kwam die del uit Paramaribo.
Hij had geen notie van ons beider boosheid.”

‘Wel fijn, dat ik kon komen aan strychnine,
omdat ik werk heb in een apotheek.
Gelukkig dat het jou ook wel wat leek.’
“Ja zeker, liever dat dan blijven grienen.

Ik heb het in zijn whiskyglas geschonken
en in het winti-flesje in zijn zak.
Zij zit nu twintig jaren in de bak;
bewijs genoeg, de zaak was zo beklonken.”

‘Al is het beter zo, toch blijft het zonde.
Nou ja, het is gebeurd. Ik ga maar weer.’
“Kom mee met mij. Ik taal niet naar een heer,
maar wel naar warmte in mijn lege sponde.”

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Forum (recent...)

Uit het archief

Uit het nalatenschap van Herman J. Claeys: Het gumpergaaltje

Een gumpergaaltje wordt geboren
Telkens wanneer men bijna niest
Onmiddellijk nadat men "ha!" zegt
En men de kracht voor "tsjie!" verliest

Wanneer er op die "ha!" een "tsjie!" volgt
Dan is het gumpergaaltje dood;
Daardoor is 't aantal vroeggestorven
Gumpergaaltjes taamlijk groot.

Maar volgt er op die "ha!" een "tsjoem!"
Dan weet het gumpergaaltje niet
Of het wel zin heeft, voort te leven
En sterft het toch - maar van verdriet.

Koop koop koop