Het is weer tijd voor schaamteloos ontluiken.
Het is weer volop lente. Het is mei.
Het groeit en bloeit in bomen en in struiken.
Het zaaigoed schiet te voorschijn uit de klei.
Het dartelt in de stal en in de wei
van veulen, big en lam, van kalf en kuiken.
Al wat niet levend baart legt dril en ei.
De meisjes tonen winterwitte buiken.
Straks veeg ik het gevallen blad weer op.
Het loof dat in oktober naar benee moet
is nu nog jong en groen en voedt mijn weemoed.
Ik ween om elke uitgebroken knop.
Van mij mag alles best een heel stuk korter:
de maand, de rokjes, het gedicht van Gorter.
Uit het archief
De eerste keer
Freepik
Als knaap ben ik er meermaals voor gezwicht
om ’s nachts wanneer ik lag te hanewaken
mezelf tussen de liezen aan te raken
totdat zich daar iets fier had opgericht.
En fantaserend in het schemerlicht
bedacht ik allerhande wulpse zaken
die ik vooreerst wel diende mee te maken
voor ‘k zeggen kon: ~ Ik ben als man gesticht.~
Maar op een dag, ik moest en zou het weten
of ~het~ zo lekker was als werd beweerd
ik heb daarop mijn spaarpot omgekeerd...
De eerste keer, ik zal het nooit vergeten:
Na vijf minuten stond ik al weer buiten
mijn zak nog vol maar leeg de buul met duiten.
Ter nagedachtenis aan Adriaan van Dam 20-06-1942 - 30-09-2018