Voor leven op kleinsteedse schaal
Had ik helaas niet veel talent
Omdat je door de groepsmoraal
Meer onderdeel dan iemand bent

Dus trok ik naar de grote stad
En vierde onbekommerd feest

Zo was tenminste het begin
Maar nu ontbreekt me soms de zin

Dan vind ik het wel mooi geweest
En heb ik wel genoeg gehad

Wanneer ik strakjes licht dement
Zacht schuifelend de honderd haal
En aan de traagheid ben gewend
Ga ik terug naar Veenendaal

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Overgave

Soms schrijf ik verzen om te zwijgen
van iets waarvoor geen schrijven baat,
van iets dat wij steeds gratis krijgen,
al doen wij of het niet bestaat.

Het is dat knagen dat wij voelen
wanneer de klok op vijven staat:
een dood café, met lege stoelen,
nog geen beweging op de straat

en lege glazen, buiten één
halfvol met giftig koolzuurwater,
een ziedend hoofd, een slapend been,
en op de loer een ferme kater.