Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

dagbladkat

De ochtenden beginnen met papier
waarop het laatste nieuws weer is te lezen
(geen houdbaarheid kan zo kortstondig wezen)
dus heerst kolommen lang de stilte hier.
 
Ik zwijg graag urenlang voor mijn plezier
en ledigheid dient alom hooggeprezen,
toch hecht ik aan de omgangsvorm in dezen:
men leest geen krant in ’t bijzijn van een dier.
 
Ik ben gelukkig niet als hond geboren,
het noodlot viel me goddank niet te beurt
om blaffend bij een meute te behoren
 
ofschoon het mijnerzijds wel wordt betreurd
dat ik nooit mijn beheersing heb verloren:
wat had ik graag zo’n krant een keer verscheurd.
 

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Forum (recent...)

Uit het archief

Credits

Mijn metrum hobbelt als een geitenwagen
Mijn taal is net zo leeg als mijn bestaan
Mijn beeldspraak is zo krom als een banaan
Mijn rijmen zijn te dikwijls nederlagen
 
Mijn nieuwsgedichten willen maar niet slagen
De frappe is slecht, de boodschap komt niet aan
Nooit ben ik echt oprecht met iets begaan
De toon is vaak een zielig soort van klagen

En ook mijn aanzien zal geen vrouw behagen
Qua baardhaardichtheid lijk ik een sopraan
Nooit zul je mij in ruitjes gadeslaan
Ik durf niet eens een vlinderdas te dragen

Zijn looks, engagement en verstechniek
Ik was al blij met één procent van Driek

Koop koop koop