Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

Opa stierf om negen uur vanavond in zijn flat
Die was gevestigd in de kruin van een bejaardentoren
Je kon zijn rochelende zuchten op de gangen horen
Een zuster had zich op een krukje naast zijn bed gezet

Ze zei geen woord, ze zat daar maar en toonde mededogen
En keek naar oude opa die om zijn geliefden riep
Hij bleef hun namen zeggen, totdat hij uiteind'lijk sliep
En na twee vingers aan de pols, sloot zuster opa's ogen

Toen keek ze naar de foto's die in opa's kamer stonden
Er waren ouders, broers en vrienden op geportretteerd
Die allemaal gestorven waren, of geëmigreerd
En nu alleen als foto's nog naar opa zwaaien konden

Onbekende zuster, laat u mij straks voelen dat,
Wanneer ik oud ben en alleen en alles ben vergeten
In u, die vreemde vrouw, in stilte aan mijn bed gezeten,
Elk mens zit dat ik in mijn leven ooit heb lief gehad

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Pietendiscussie levert nieuwe inzichten



Die sint wordt ieder jaar een beetje ouder
Straks moet ie weer het dak op, wat een lol
Het mennen van het paard vraagt nu zijn tol
Dit zorgt voor zware reuma in sint's schouder

Effect van kou en vocht hoeft geen betoog
Door het gehobbel is zijn buik gaan steken
Een roetpiet helpt de rijtoer af te breken
Het haar opzij, de mantel snel omhoog

Daar zit hij op een zetel met twee steunen
- Ach vroeger, mijmert hij, zat ik met kaknood
Gehurkt achter een schoorsteen in de dakgoot -
Je hoort het oudje zacht en pijnlijk kreunen

Maar na het poepen zie je hem genieten
Hij wordt verzorgd door stoere reetveegpieten