‘In Brabant is de laatste spreeuw gevlogen’
Zo sprak een buurvrouw in een jammerklacht
De winter klopt, en in haar monologen
Aanhoorde ik een zweem van mededogen

‘De laatste spreeuw. Hun trek is thans van kracht
Verdomd, ik zag ze met mijn eigen ogen
’t Is hard, soms denk je dat ze ons niet mogen
Gevlucht, als dieven in de najaarsnacht’

Het lieve mens dat mij dit ‘nieuwtje’ bracht
Had in de verste verte nooit verwacht
Dat haar geouwehoer weloverwogen
Door mij ooit in een versje werd herdacht

De laatste spreeuw kan zo op aanzien bogen
Maar wat te doen met buuf van nummer acht?


(Schaduwgedicht op 'In Lapland is de eerste sneeuw gevallen' van Drs. P)

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Tevreden



geluk heeft dit of dat me nooit gebracht
want zus of zo liep anders dan verwacht
en hier en daar bleek nooit de goede weg
er stond altijd een foute heg of steg

voor veel ontbrak de poen of aanleg mij
en velen stonden voor me in de rij
of hebben zich met zwier omhoog gejokt
terwijl ik door het leven ben gesjokt

maar klagen doe ik toch niet meer, ik zwijg
gezeur genoeg, gedram in overvloed
ik hou m'n mond, ben blij met wat ik krijg

ik slijt m'n oude dag hier aan de zee
daar mijmer ik en denk: je hebt het goed
en hou me doof voor vrouwtje Piggelmee