Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft



Mijn bladerloze schaduw mijdt het water
En speurt de witte angst van eeuwen later

Ik wend mij af en doof mijn vale lichten
Ik heb een rein geweten zonder plichten

Mijn weemoed maakt de koele vlinder wakker
Van mij, getooide zelf, een dorre akker

Ik zie mijn grijze droefheid aan de kim
Die daar zo heilloos zit, o naakte schim

Aan wie'k mijn zachte treurnis zeg, in stromen
Als dauw die druppelt van de trage bomen

Zo druppelt in dit hart tezeer gehavend
Een droeve snik die glinstert in de avond

O, zie, hoe klaar en koel mijn schamelheid
In 't land van regen tot een bad bereid


Voor wie nu wezenloos voor zich uitstaart, klik hier voor een volledig begrip.

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Moedeloos





Zo moedeloos de matte lucht
in wolken van verveling zucht
en klaarte hemeltergend traag
zich wringt en wrikt door 't grijze zwerk,

zo ongehaast herstelt gestaag
na elke smart of nederlaag
de kracht, die weer naar buiten vlucht,
waar ik het aan een glimlach merk.

Bundels