Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft



Midden in een donker sprookjesbos
Lag een moddervette heks te zweten
Hans en Grietje zagen de kolos
Die het tweetal jammerend liet weten:

‘Heks zijn valt in deze tijd niet mee
En ik ben de bijstand niet vergeten
Maar ze zeiden bij het UWV
Dat ik eerst mijn huis maar op moest eten’


(Uit de nieuwe bundel Personal Best)

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Een kwestie van vorm

Wie meent dat ik zal sterven, heeft het mis.
Ik ga wel dood natuurlijk, wordt begraven,
maar prompt daarop volgt mijn herrijzenis
doordat ik velen met mijn lijf zal laven.
 
Ik keer weerom in al wat levend is,
ik heb voor allebeest de rijkste gaven,
ik vorm voor tor en worm de rijkste dis;
en hangt men mij, voor gieren en voor raven.
 
Atomen, moleculen blijven immer:
in water, lucht, de aarde of het vuur.
Of worden Licht – verdwijnen doe ik nimmer,
ik keer – ha Kees! – terug in de natuur.
 
Zo zal ik bij mijn nabestaanden blijven;
ook nabestaand, alleen in andere lijven.

Bundels