Mijn vader verloor 's winters zijn verstand.
Als 't ijs op het kanaal was te vertrouwen
Bond hij meteen mijn schoenen met wat touwen
Aan ijzers met een houten bovenkant.

Je moet verdomme glijden en niet sjouwen
Riep hij me toe, maar ik bewoog onthand
En wankelde wat rond door niemandsland,
Een trage beer met ingepakte klauwen.

Als vroeg mislukte koudefront soldaat
Besloot ik toen voorgoed te deserteren,
Zo'n ijsvloer is een bodem van verraad.

Hoewel ook warme grond me tegen staat
Sinds ik ontdekte dat men trage beren
Leert dansen op een gloeiend hete plaat.

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Schrijfkater

toetsenbordkat
Pixabay
 
Soms springt de kater op het toetsenbord
en slaat daar puur hermetisch aan het dichten
liefst in de vorm van cryptische berichten
waar hij het hele beeldscherm vol mee stort
 
Misschien doe ik het arme beest tekort
door hem van onvermogen te betichten
en schetst hij geniale vergezichten
van hoe het schrijven in de toekomst wordt
 
Helaas voor hem is mijn geduld snel op
en dwing ik hem een nieuwe plek te zoeken
omdat er iemand op een antwoord wacht
 
De ingehouden woede op zijn kop
rechtvaardigt het vermoeden van wat vloeken:
genadeloos en onwaarneembaar zacht