Hier zit ik dan, in zwart gepeins verzonken,

en leg me neer bij treurnis’ heerschappij,
want vriendschap die uitbundig werd geschonken,
leek op een dag de houdbaarheid voorbij.

Ik weet niet meer hoe onze stemmen klonken,
al liepen wij gestadig zij aan zij.
Een beeld dat, door de stroom des tijds verdronken,
mij plots weer overspoelt als bitter tij.

Ach, elke zee kent overslaande baren
en prikkend zout dat toch geen zwemmer let.
In plaats van naar dit druilerig sonnet

met uitgelopen inkt te blijven staren,
neem ik een zakdoek, koffie en pralinen.
Met chocola is het plezanter grienen.

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Baar geld

Ze telt  het geld aan haar loket,
heel minutieus, 't is andermans.
De lottowinst, “Meneer had chance!”,
wordt door de klant opzijgezet.

Niet in een sok of onder 't bed
(zo'n hobbel geeft de slaap geen kans),
de bank, zij breekt voor hem een lans:
met rente wordt het dubbel pret!

Maar als de dood komt aangewaaid,
staan vaders erfgenamen klaar.
Het goud wordt van de bank gegraaid.

“Ik draag het pa, voor jou te zwaar.”
Hij drinkt zijn laatst' infuus, bekaaid:
't was happy hour aan de baar...