'P & J' heet het openingsgedicht en de begeleidende foto van dochter- en zoonlief laat er geen misverstand over bestaan dat vader Flamend hier weemoedig naar zijn opgroeiende dochter-  respectievelijk zoonlief Pauline en Joseph kijkt:

ze houdt van hem
ook al
troont hij nu
acht centimeter boven haar uit
haar kleine broer
ze zal altijd van hem houden

in een onbewaakt moment
denk ik
laat ze met elkaar trouwen
beter zullen ze niet vinden
en gelukkiger kunnen ze niet worden.

Dit is geen grote literatuur maar light verse in de traditie van de 'Snikken en grimlachjes' van Piet Paaltens en in zekere zin ook van de pleziergedichten van Drs. P. Flamend heeft van zijn lichtvoetige charme een handelsmerk gemaakt: of het nu om zijn rake cursiefjes ging over hilarische maar al te herkenbare situaties op het werk ('Dansen op het werk') of de manier waarop een vertederde vader hier naar zijn opgroeiende kroost kijkt.

De titels van de huis-, tuin- en keukengedichtjes spreken boekdelen: 'slungelmans', 'vader en zoon', 'een puber is een curieus wezen' of 'een dik gat'. Maar, zoals bij zijn bekende voorganger Paaltjens, is die oppervlakkige, makkelijke toon vaak bedrieglijk, zoals het slotgedicht 'zen' laat zien. Voor wie weet dat 'ataraxia' of de onverstoorbare zielsrust voor
de epicurist de eerste stap is naar een gelukkig leven, krijgt dit finaal caramellevers een dimensie die verder reikt dan de eigen navel van de particuliere  familiepoëzie:

er is iets aan hem
dat mij met verstomming slaat
hij kan urenlang voor zich uit zitten kijken
rustig, zonder een zweem van zorg
of donkere gedachten

als ik hem vraag waar hij aan denkt, dan zegt hij,
na enig nadenken:
niks

die zuivere gelijkmoedige
gedachteloosheid
daar ben ik al mijn hele leven naar op zoek

en deze jongen heeft het gewoon
de ataraxia

Frank Hellemans