Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

“Dit is het nieuwste hier”
(wijst op een speelgoedje)
“Mannetje-vrouwtje voor
op het dressoir.” 

(drukt op een knop) “Door de
radiografische
aandrijving doet hij het
uren met haar!” 

*

“Toe, niet zo preuts, meneer.
Is u een mietje soms?
Zeg dat dan.”
(zucht, plukt een
pluis weg en blaast) 

(dan:) “Wat? De Elzeviers
Filatelistengids?
Sorry, maar dat is 
de winkel hiernaast!” 



Doek valt onmiddellijk
alle verlichting uit;
onze Jeroen zegt
tevreden: ‘Ziezo’ 

En in de zaal roept een
applaudisserende
massa minutenlang:
‘Bis!’ en ‘Bravo!’
   

***

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Dommelsch

Niets mooiers dan de zolders van de geest.
Je komt er lang vergeten beelden tegen.
Soms hebben ze er jarenlang gelegen.
Toch zijn ze nog zoals ze zijn geweest.

Ze klinken en ze geuren, ze bewegen.
Mijn eerste lief kwam door de tijd geracet,
het hoekje bij de kerk waar ik bedeesd
mijn meisje aan het zoenen heb gekregen.

Toen kwamen heden en verleden samen.
Ik zag ons hoekje in een bierreclame
En niet één keer, zoals je eerst nog hoopt.

Dat spotje deed het oude beeld snel slinken.
Nu denk ik bij die zoen alleen aan drinken.
Zo wordt een jeugdherinnering gesloopt.


 

Dit gedicht was bij de beste 8 van de autobiografische sonnettenwedstrijd. 

Bundels