Het vrije vers

De fraaie landstreek Groene Wei
bestaat naast wei uit bos en hei
Het was hier altijd wondermooi
maar nu is het een pokkenzooi
Ik vraag me af wat dit beduidt
en zoek het tot de bodem uit

 

Het luie varken knort verstoord:
“Wat moeit een mens zich met ons oord?
Mijn leute is het modderbad
en als ik zin heb, neem ik dat
En vies? Wat dacht je van het bos!
Man, ga eens kijken bij die vos”

 

De sloddervos kruipt uit zijn hol,
het ligt er domweg barstensvol:
een kippenlijk, een hazenvel,
hij is bepaald geen rolmodel
“Mijn zicht”, stelt hij, “speelt hier een rol
denkt ook mijn goede vriend de mol”

 

De blinde mol kruipt naderbij
en blijkt ook niet van smetten vrij
Zijn gangenstelsel ruikt zo vies
naar kots en poep en mollenpies
“Het vuil”, klaagt hij, “ligt tot de nok
Och hielp hij maar, mijn buur de bok”

 

Reeds blaat de zondebok spontaan:
“Ik heb het zeker weer gedaan?
Van alles hier krijg ik de schuld
maar nou verlies ik mijn geduld!
Dus scheer je weg, verklede aap,
probeer je fratsen op dat schaap”

 

Het zwarte schaap is zeer gestrest
en blèrt: “Men mijdt mij als de pest
maar eist wel dat ik alles kuis
Ach wie verdient nou zo’n zwaar kruis?!”
Het arme beest lijkt levensmoe
dus vraag ik het maar aan de koe

 

De stomme koe heeft geen repliek
(zij houdt niet zo van retoriek)
Zij graast en kauwt de hele tijd
terwijl zij alles onderschijt
Maar net voordat zij verder beent
verlegt haar blik zich naar de eend

 

De vreemde eend kwaakt: “Niets van aan!
Ik kom hier zelfs niet eens vandaan
Die troep is niet mijn pakkie-an,
al vind ik er dus wél iets van
Wij zeggen thuis in Eendenhoek:
“Voor elk probleem een onderzoek”

 

“Zo’n onderzoek is gekkigheid
maar ach, zo win je weer wat tijd
En als men klaagt, zij opgemerkt:
“Er wordt echt héél hard aan gewerkt.”
Zo houden alle beesten hoop
al blijft de zaak op zijn beloop”

 

De eend weet veel van politiek
Zij kwekt en snatert energiek
en is daarbij zo welbekwaakt
dat men haar tot hun krooneend maakt
En alle beesten zijn nu blij
daar op het landgoed Groene Wei

 

Dat geldt dus voor de arme luis
de stoeipoes en de pielemuis
Voor koele kikker, rijwielpad
de wurm die al die boeken vrat
de beunhaas en het kuddedier
het feestbeest en de kwaaie pier…

 

… de dolle stier, de kale kip
het proefkonijn met hazenlip
het raspaard en de bange wezel
en zelfs de o zo domme ezel
Het werd beaamd door ieder dier:
“Meneer, het is geweldig hier!”

 

Het is nog lang niet proper daar
- dat onderzoek is nog niet klaar -
maar ach, wat maakt een mens zich druk,
de dieren stralen van geluk
Wat gaat mij ook hun rotzooi aan?
Ik moest maar eens op huis aan gaan

 

 

Er was een onderzeebootcommandant

die langsging bij een vrouw van lichte zeden.

Hij schetste haar zijn wederwaardigheden,

meeslepend, maar een beetje arrogant.

 

Ze liet haar mening onomwonden klinken:

‘Ik wist niet dat een man zo diep kon zinken.’

 

 

Geruisloos draait het muntje door de lucht
Alleen de ´plink´ weerklinkt in onze oren
En door de kroeg waarin we zijn gevlucht

De toss beslist nog voor het avondgloren
Op wie het lot gaat vallen deze keer
En wie ten deel valt aan de predatoren

Ik houd mijn adem in, de munt komt neer
Het toont de kant die ik niet had verkozen
Dit was het dan, voor mij geen drankjes meer

Mijn metgezellen kunnen zich verpozen
Op weg naar buiten roep ik stoer santé
Maar onderdruk mijn angsten en psychosen

Mijn vrienden blijven in ons stamcafé
En ik moet shoppen, met de vrouwen mee

 

we waren met zijn allen heel alleen

wat ieder deed dat was ons om het even

we leefden allemaal een eigen leven

tot zij in ons studentenhuis verscheen

 

ze toverde bij iedereen een lach

we zaten niet meer eenzaam op de kamer

en werden in verbinden steeds bekwamer

we knuffelden en straalden heel de dag

 

de vrouw die wonderbaarlijk koken kon

bezorgde ons voortdurend variatie

we staarden naar elkaar vol fascinatie

Marleen verruimde onze horizon

 

we wezen naar kabouters met de groep

rondom een pan vol paddo-truffelsoep

 

 

 

Ze sliep, ik trok wat aan en greep mijn jas
Al fietsend dacht ik even om te keren
Maar nee, ik kon dat beeld maar niet negeren
Van hoe jij op mij wachtte achter glas

De route wist ik met mijn ogen dicht
Langs coffeeshops en Engelse toeristen
Die straalbezopen in een steegje pisten
Omgeven door het rode neonlicht

Ik had precies genoeg contant op zak
Al hijgend ging ik alsmaar sneller lopen
Ik voelde het verlangen in mijn lijf

De keuze maken lukte met gemak
Een wereld van genot ging voor mij open
Wat heb ik jou gemist, mijn bamischijf

 

 

 

 

 

Zijn mooiste kenmerk was dat doelbewuste,
hij was volledig op zijn kunst gericht.
Pas ’s avonds laat liet hij zijn beitel rusten,
dan gutste hij het zweet van zijn gezicht.

 

een oude man bestelt in de boetiek
ik heb zijn diepe groeven net bekeken
doorrookte stem en magere fysiek
hij vraagt of hij er eentje op mag steken

zijn grijze vrouw bekijkt haar telefoon
ik heb haar gele vingers waargenomen
ze noemt het aantal sloffen per persoon
de orders die nog altijd blijven komen

hun grote tassen vol goedkope shag
waarmee ze weer naar Spijkenisse keren
ik luister naar hun hoesterig gesprek
waarna ze mij hun prietpraat gaan serveren

als Nederlanders praat je met elkaar
ze bleken amper vijfendertig jaar

 

 

Peike Reintjens / Spaarnestad Photo op Nationaal Archief
Gebruik van scans van foto's, kaarten en documenten | Nationaal Archief

Marijke zei: ‘Je moet het leven vieren.
Al woon je in een saai appartement,
geniet alsof je op vakantie bent
door heel je huis met slingers te versieren.’

Voor haar was de kantoortuin ook te grauw,
een saai en onaantrekkelijk gebeuren,
dus is ze hier de boel wat op gaan fleuren:
het lijkt wel een resort in ons gebouw.

Vandaar dat ik het toch eens ga proberen:
een flexplek met een handdoek reserveren. 

 

 

publicdomainstockphotos op Creazilla
Public Domain CC0  

Het Stadskanaal
weerspiegelt tussen Gele Klap
en Buiner Sluis mijn jeugd als grap
terwijl ik door het heden stap

De Beune*, Ubbo**... Dwalen rond
het Stadskanaal
Verliefd op Fenny (lang en blond)
uit weet ik welke Drentse Mond***

Het is nu onbekend gebied
ik loop hier rond maar ik zie niet
het Stadskanaal
dat ik als jonge man verliet

De Veenkolonie draaide door
Ik merk dat ik hier niet meer hoor
en werd een onbekende voor
het Stadskanaal

Strofe 1: Gele Klap en Buiner Sluis zijn een brug en een sluis in Stadskanaal.

Strofe 2:
*Jeugdsoos
**Ubbo Emmius Lyceum
***Buinermond, Drouwenermond, Gasselternijveenschemond

Josien die zeven maanden zwanger was
Kwam langzaam naar het podium geschoven
Ze hupste daar de cola uit haar glas
En even kwam het kind in haar naar boven 

 

We werden jeugdlid tegen wil en dank,
toch is bij ons het voetbalvuur ontstoken.
Eén teamgenoot is later doorgebroken:
hij zat een jaar bij Roda op de bank.

Als puber kwamen wij hier om te roken
in de dug-out met meegebrachte drank.
Ik kwam daar in die tijd vooral voor Ank
want tussen ons was er iets moois ontloken

totdat zij ging studeren in de stad.
Er zijn maar weinig jongeren gebleven;
de hele voetbalclub lag op z’n gat.

De grasmat kreeg een nieuw uitbundig leven.
Tot onze vreugd ging de dug-out niet plat;
we hebben hem tot leugenbank verheven. 

 

 

Dit gedicht is de winnaar van Afbakverswedstrijd 84 met als thema "vergane glorie". Het is geschreven bij de onderstaande foto van organisator en jury Jaap Bakker.  

Harde Corendoneis!
Wij wijzen bondscoach aan!
Dick Advocaat!
Curaçao kampioen!

Haal hem terug met zijn
Methusalemische
Experiëntie! En
Anders geen poen!


Corendon, sponsor van de Curaçaose voetbalbond, eiste van de bond dat men Dick Advocaat terug zou nemen als trainer. Dat gebeurde, een bewijs dat geldschieters meer dan een vinger in de pap hebben. De zittende trainer, Fred Rutte, nam vrijwillig ontslag, al lijkt me dat in de voetbalwereld een rekkelijk begrip. 

 

Ik leef graag ruim en comfortabel
maar alles lijkt te klein voor mij.
Zo werd mijn leven miserabel.
Mijn schoenen knellen. Allebei!
Het fietshok is te nauw bemeten,
ik pas niet op de keldertrap.
En altijd moet ik rechtstaand eten,
de keuken is gewoon te krap.
Mijn mok, daar zit een muizenoor aan.
De tuin is ook al ondermaats.
Zo kan ik nog wel even doorgaan,
helaas is hier te weinig plaats.

 

Lastig studeren hier
Piep-, kraak- en knarsgeluid
Als een student hier
komt binnengesjouwd

Doei, ik vertrek want die
Bibliotheekdeuren
Lijken gemaakt van
Lawaaibomenhout 

 

Het valt uiteindelijk weer reuze mee
De wereld lijkt veel minder op te warmen
Dus weg met al die nare weeralarmen
Voorlopig gaan we slechts richting de twee

Wel stijgt de zee hooguit zo’n een, twee meter
Komt er steeds minder water uit de kraan
En gaat de hele Veluwe eraan
Want het wordt heel wat hittegolfjes heter

Maar vliegen zal voorlopig nog wel lukken
Je stedentripjes, want men moet er uit
Het is een kniesoor die de noodklok luidt
Totdat je hier zelfs ananas kan plukken

Is er fossiel genoeg om op te stoken
Nog veel meer bossen kunnen omgekapt
En ook naar adem kan nog wel gehapt
Voordat we in ons eigen sop gaan koken

We hebben nog tot eenentwintig honderd
Tot Moeder Aarde zegt: ‘Nu ópgedonderd!’ 

 

 

Heeft u er ook zo eentje thuis
Zo'n nieuwe slimme meter
Die weet het altijd beter
En ik ben vaak abuis

Het is heel handig, dat is waar
Hij is zowat alwetend
En ik dus veel vergetend
Ben blij met hem, vandaar

Bescheiden is hij echter niet
Kapsones is het woord
En ook contactgestoord
Wel slim maar kierewiet

Want wie niet zoveel weet als hij
Trakteert hij op een scheldpartij 

 

 

 

 

 

Het wordt een ouder dikwijls bang te moede:
een maatschappij vol ruzie en geweld,
je wilt zo graag je kinderen behoeden,
hen loodsen door moeras en mijnenveld.

Wij doen ons best om zoonlief op te voeden:
geen fatbike, hangplek, schuttingtaal, gescheld,
hij kent slechts Pokémonverzamelwoede
en heeft zich bij de scouting aangemeld.

De jongeling behoeft geen geselroede,
zijn kalme aard heeft ons gerustgesteld,
hij bouwt zorgvuldig aan zijn spaartegoeden,
waar hulp gewenst is, komt hij toegesneld.

Hij helpt bejaarde stumperds met gebreken
voor twintig euro bij het oversteken.

 

 

een jonge geit uit Stampersgat
is gras en struiken meer dan zat
hij smacht naar burgers, Franse frietjes
en milkshakes met die fijne rietjes
zijn ouders balen als een stekker
het is haast elke dag geMac‘er