Hij schreef onsterfelijke liederen en gedichten en begint nu zelf ook dit trekje te vertonen: vandaag wordt Drs. P 94 jaar.
En in plaats van op zijn lauweren te rusten blijft hij deze groente vergaren: in oktober verschijnt zijn nieuwe bundel Jongste Ontdekkingen. Bezorgd door Cees van der Pluijm en Michèl de Jong.
We troffen de viriele sybariet na een bezoek aan zijn meest geliefde stadskwartier, waar de cocottes hun trouwe cliënt (voor wie hij jaren geleden de slogan 'Iedere client is onze vriend' bedacht) zojuist gehuldigd hadden met een eigen T-shirt dat hij trots en met ere droeg en vroegen hem naar het geheim van zijn hoge ouderdom.
Hij weet dit, afgezien van grote hoeveelheden alcohol, grotendeels aan het roken van tabak.
Voornamelijk kreteksigaretten van het merk Dji Sam Soe ('Merokok dapat menyebabkan kanker') maar dan afgewisseld met het ruime assortiment sigaren van zijn huisdealer Hajenius.
Maar vooral en bovenal, stelde hij met nadruk: ontucht.
Het belang van ontucht wordt in de Nederlandse gezondheidszorg en zeker in de geriatrie, zwaar onderschat, volgens de auteur van het standaardwerk Zeden en onzeden.
'En daarna een frisse douche of heerlijk mandiën' aldus de goedgestemde tenorzanger, die daarna met een tred zijn weg vervolgde.
Dat dit allemaal geen loze woorden waren bleek toen wij zelf een bezoek aan de demi-mondaines brachten, die zoals u weet, opnames maken van al hun meacenassen en welwillend een bandje beschikbaar stelden voor Het Vrije Vers van de doctorandus, die na gedane arbeid een vrolijk lied ten gehore brengt onder de douche van hun smaakvol verlichte onderkomen:
Ze zaten aan een tafeltje met brood
druk doende hun kadetjes te besmeren,
het botermesje stevig in een poot.
Ook ik zag ooit in Artis die twee beren.
Druk doende hun kadetjes te besmeren.
Eerst boter, daarna honing uit een pot .
Ook ik zag ooit in Artis die twee beren,
hun bruine koppen glommen van genot.
Eerst boter, daarna honing uit een pot .
Mijn lieve deugd dat was wel heel bijzonder,
hun bruine koppen glommen van genot.
‘k Ervoer het schouwspel als een wereldwonder.
Mijn lieve deugd dat was wel heel bijzonder.
Het botermesje stevig in een poot.
‘k Ervoer het schouwspel als een wereldwonder.
Ze zaten aan een tafeltje met brood.
(Of was ik soms zo zat als een dragonder?)
Het is iets uit mijn armelijk verleden
Mijn woning moest een verfje tot mijn spijt
Maar ‘t was nu eenmaal nodig in die tijd
Dat ik mijn eigen tijd daaraan besteedde
Ik moest een steiger voor mijn bezigheden
Een neef verklaarde zich tot hulp bereid
Maar door de drank en duisternis misleid
Verviel zijn hulp al gauw in’t ongerede
Hij zei dat we daar sterk en stevig stonden
Had hij die stelling dan niet zelf gebouwd?
Maar ja, in slechts een deel van een seconde
Begaf de stelling het en ging het fout
En zo gaat menig schilderwerk te gronde
Wanneer je op een dronken neef vertrouwt!
Dit is een bout-rimé op een gedicht van Jean Pierre Rawie dat je op het forum vindt onder
'Schilderwerk'
't Fokschaap schreef laatst op Terschelling:
Ik ben de paria der spelling
Het voltooid deelwoord, weet u wel
Wordt dankzij mij correct gespel(?)
Dus waarom zet men telkens weer
Mij honend als 't Kofschip neer?
En nog maar eens een herinnering aan het Kees Stip Festival. Bijzonderheden vind jehier.
Het stemt tevreden dat de invloed van Het Vrije Vers hand over hand toeneemt en nu ook de burelen van de politieke partijen doordesemt, zoals blijkt uit dit bericht in het gerenommeerde en goed ingevoerde dagblad De Speld.
De Antwerpse 'scepenclerc' Jan van Boendale (ca. 1282 — ca. 1350) schreef tussen 1325 en 1333 zijn belangrijkste werk: Der Leken Spieghel.
In deze omvangrijke tekst beschrijft Boendale in vier boeken alles wat een 'leek' weten moet.
Hij vertelt over de Schepping, over Christus' leven, over de geschiedenis tot
Karel de Grote, over de hemel en de hel en over de toekomst van het aardrijk
enzovoort. Bovendien geeft hij in het derde boek een praktische zedenleer,
richtlijnen voor het menselijk gedrag. Daarbij is het vijftiende hoofdstuk gewijd
aan de dichtkunst. Het resultaat is de eerste 'ars poetica' in de Middelnederlandse
volkstaal, te vinden op de dnbl, maar omdat we HVV niet zouden zijn zonder deze eersteling dus vanaf vandaag ook hier.
Het is volledig op rijm en wat grammatica betreft zegt hij juiste dingen, die helaas door zijn grammatica wat moeilijk te vatten zijn, dus hier de eigentijdse vertaling en zonder rijm:
Hij leest wat woorden, maar hij kan niet schrijven.
Naar school gaat hij al lange tijd niet meer.
Hij knielt gedienstig voor zijn klanten neer
om toch een beetje op de been te blijven.
Hij droomt van ooit te kunnen functioneren
en adaptief te lezen in een adequaat
didactisch pedagogisch werkklimaat
dat stimuleert tot optimaal presteren.
Hij droomt van slimme leerlingvolgsystemen.
Van ouders die, na bijna heel de week
hard werken voor een hoge hypotheek,
ook af en toe voor hem tijd willen nemen.
Hij droomt van eindeloze Cito-toetsen,
staart in de helderblauwe tropenlucht.
Dan zakt zijn blik weer. Na een zachte zucht
gaat hij maar verder met het schoenenpoetsen.
(Eigenaar van het fototoestel en het copyright is Cees van der Pluijm)
Het was vandaag weer een zonnige dag in onze hoofdstad en op allelerlei terrasjes zag je dan ook zakenlieden in de weer, hard werkend aan de volgende winstgevende crisis.
Dit groepje werd betrapt terwijl een contract van een bekende uitgever voorgelegd en ondertekend werd.
De gedachte aan de oplopende boekenprijs en het ongetwijfeld financieel binnenlopen van de contractanten bracht een zonnige glimlach op de gelaten van de samenstellers Cees van der Pluijm en Michèl de Jong en dat van Vic van de Reijt, verantwoordelijk voor de bijna onzichtbare kleine lettertjes op het papier, onleesbaar voor de zich van geen naderend onheil bewuste auteur. Deze, de bijna 94-jarige Drs. P, zal binnenkort ter gelegenheid van zijn verjaardag het volk met een nieuwe bundel ollekebollekes overstelpen.
Ondanks wilde speculaties in fundamentalistische light-versekringen zijn wij in het volste vertrouwen dat alle aanwezige ollekebollekes weer achtregelig zullen zijn.
Een cactus die als kamerlid
Voor Links- Groen in de kamer zit
Beijvert zich in zijn partij
Voor veel meer cactussen erbij
En voor het kamerzetelkussen
Wenst hij meer kamerlidcactussen.
(We herinneren nog maar even aan het Kees Stip Festival op zijn honderdste geboortedag: hier meer.)
Als ik een vrouw was, zou ik thuis bevallen Met vrienden en familie rond mijn bed En kaarslicht, drankjes plus een kraambuffet Voor een gezellig feestje met zijn allen
Dat vrouwen dit niet doen, is te verklaren: Ze blijken liever buitenshuis te baren
Het percentage thuisbevallingen neemt gestaag af en is inmiddels gedaald tot 13%. Het gaat de goede kant op. Bron: Perined.