hufter
Flickr.com 
 
Een rotvloek links of rechts maar meest van voren
hij deelt ze gratis uit, de hele dag,
haalt menigeen het vel over de oren
maar denkt uitsluitend aan zijn eigen hach.
 
Zijn tonen blaast hij van de hoogste toren,
geen Air, laat staan een fugaatje van Bach.
Wat hij de wereld meestentijds laat horen
brengt ergernis en tranen, nooit een lach.
 
Hij weet hooguit de duvel te bekoren,
dat krijg je van zulk hufterig gedrag.
Niet dat het zijn gemoed iets kan verstoren,
hij vindt het best dat haast geen hond hem mag.
 
Eén ding aan hem is toch wel prijzenswaardig:
Zijn pitbull, daarvoor is hij altijd aardig.
 
Vandaag weer eens een vers van Adriaan van Dam wiens sterfdag we vandaag herdenken [20-6-1942 - 30-9-2018]
 

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Mama

Heintje
 
 
’t Is ‘68, ik ben vijftien jaar
En jij komt bij me binnen als ik net
Dat album van de Stones heb opgezet
En losga in een riedel luchtgitaar
 
‘Zeg, kan die klereherrie soms wat zachter,
Het is afschuwelijk en geen gehoor
Je vader komt zo thuis van zijn kantoor
En joh, je zusje ligt te slapen achter’
 
Ik snap natuurlijk haar en mijn probleem
Maar bal m’n rechtervuist tot microfoon
En zoek de dialoog van moeder – zoon:
‘Yeah, pleased to meet you, hope you guessed my name
 
Woo woo woo woo,’ dan bind ik langzaam in
Ik til de arm van mijn pick-up naar stop
En zet voor mam, gedempt nu, Heintje op
Ik weet nog steeds mijn plaats in dit gezin