Ottoburgschool
Foto E. van der Waals: Ottoburgschool
 
Je sluit je ogen en de film begint.
De bioscoopzaal is je eigen leven.
Je hoort het snorren van de spoel, en éven
kijk je weer door de ogen van het kind
 
dat door de Lindelaan lijkt aan te zweven - 
die eerste dag naar school waar het begint.
Het schoolplein, de kastanjes met het grind,
de namen die de anderen al schreven.
 
En dan - het schoollokaal, de houten banken,
de hoge ramen waar de zon door schijnt,
de schoolplaat aan de wand die je verlicht:
 
De zee, de waterdamp die zich verdicht
tot wolken, regen, sneeuw, begin en eind.
De cirkelgang is rond. Genoeg te danken.
 
 
Met dank aan Eelco van der Waals voor de toestemming om dit sonnet met de foto hier te mogen plaatsen
 

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Met zwoele lach...



Met zwoele lach en dito blik
Komt zij het bierhuis binnentreden.
Ze gaat zo schaars gekleed, dat ik
Met één oog slechts haar uit kan kleden.

Parmantig hangt ze aan de toog
En, al begint haar haar te grijzen,
Nog trekt zij een wellustig oog;
Je ziet de heren naar haar wijzen.

Nee, aandacht komt zij nooit te kort;
De mannen hangen aan haar lippen.
Zij zouden graag het glaasje port
Zijn waar ze soms van staat te nippen.

Maar altijd, stipt om kwart voor een,
Als `t volk steeds zatter wordt en woester,
Zwaait zij gedag en vliedt zij heen
Als een gehaaste assepoester.

En thuisgekomen trekt zij dan
Haar jas uit en haar restje kleren
En kruipt het bed in naast de man
Die haar niet kan (of wil) begeren.