Wil u een stekkie?

Gegevens
Het was de dag voor kerst, en och daar zaten ze gedrieën
De dames Groen bijeen met juffrouw schaap Veronica
Ze tuigden fraai de boom op en ze zongen melodieën
Het Nu zijt wellekome en de hymne Gloria

Gezamenlijk versieren geeft het kerstfeest iets eendrachtigs
Die prachtige kadoos onder een boom met gouden piek
De dames Groen, zij kirden bij het zien van al dat prachtigs
Veronica lag in de kerststal, wát een esthetiek

Wel nondeju! zo klonk opeens een zware stem van buiten
En voor de open deur verscheen de boze dominee
Wat heeft u, dames, tot zoiets blasfemies doen besluiten?
Karakterzwakte? Koopdrift? Of gewoon een waanidee?

Fuk kerstmis! Riep de predikant met bloeddoorlopen ogen
Fuk witbebaarde mannen op een fukking arrenslee
Zoiets abjekts zou fukking nevver nooit niet moeten mogen
(Bij fuk Mariah Carey! dacht de pastor wel: alleej…)

Fuk elke kommersjele winkel met z’n etalaazje
Vol engelhaar, vol nepkadoos en vol met fukking sneeuw
Dat hele fukking kerstfeest is de fakto een blamaazje
Voor Jezus fukking Christus!, klonk zijn hees geworden schreeuw

Deed één der dames nog een poging tot obstruksie? Mwa…
Zij scholen buiten achter.. ehm.. nou ja.. de fuchsia…

Bovenstaand gedicht was het winnende vers in de afbakwedstrijd waarin gevraagd werd een 'Schaap Veronica' te schrijven in de beste Annie M.G. Schmidt-traditie.
De inspiratie voor dit vers kwam bij Wilm Geurts mede op gang na het beluisteren van het lied Fuck Christmas gechreven door Eric Idle (Monty Python).
 

Het vrije vers

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Menu

Forum Recent

Bijdragen

Uit het archief

Op de groei (Eervolle vermelding groeidichtwedstrijd)



Het leven is net als een groeigedicht.
Je denkt al gauw: ~Dat lap ik hem wel even.~
’t Blijkt toch een zwaar karwei, al lijkt het licht.

Het leven is net als een groeigedicht.
De eerste strofe heeft haast geen gewicht,
die heb je in een oogwenk neergeschreven.
Je denkt al gauw: ~Dat lap ik hem wel even.~
Daarna krijg je per regel minder zicht
op welke wijze je het vorm moet geven.
’t Blijkt toch een zwaar karwei, al lijkt het licht.

Het leven is net als een groeigedicht.
Je doet je best maar raakt nooit echt bedreven,
dat wordt je mettertijd wel ingewreven.
De eerste strofe heeft haast geen gewicht,
die heb je in een oogwenk neergeschreven.
Je denkt al gauw: ~Dat lap ik hem wel even.~
Daarna krijg je per regel minder zicht
op welke wijze je het vorm moet geven.
Een groeigedichtje maken is als leven:
aan ’t einde zie je pas wat is verricht.
’t Blijkt toch een zwaar karwei, al lijkt het licht.

Licht

Liederlijk

Interessant