ww
Foto: WikimediaCommons
 
Ze neemt me regelmatig mee naar buiten
Ze gaat me voor en houdt me op de been
En doet een nieuwe wereld voor me open
 
Soms hoor ik vreemde mannen naar haar fluiten
Maar ik weet zeker: zij kiest mij alleen
Al weet ik niet waar ik dat aan verdien
 
Ze geeft me meer dan ik had durven hopen
Soms aarzel ik, maar zij is niet te stuiten
Haar blonde krullen dansen om haar heen
 
Het is een feest als wij daar samen lopen
Wat zou ik graag de schoonheid ervan zien
Ik hoop dat ik die liefde ooit doorgrond
 
Maar dat is wel wat veel gevraagd misschien
Ze is tenslotte mijn geleidehond
 
 
Dit gedicht was goed voor de vijfde plaats van de Willem Wilmink Dichtwedstrijd 2020
 

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Nabeschouwing



Shorttrack

De rijders komen langzaam aangegleden
Rumoer verstomt; een diepe stilte valt
Net voor de starter “ready?” roept en knalt
Wordt zachtjes nog een schietgebed gebeden

De hal ontploft; de scherpe ijzers vonken
Eén hand aan ’t ijs, het strakke bochtenwerk
De favoriet vooraan houdt nu heel sterk
Het gaatje dicht – de wedstrijd lijkt beklonken

Intussen: in de commentaarcabine
Staan kaken strak, de vuisten zijn gebald
De pols versnelt, het hok begint te stomen

De finish flitst, op Molotov benzine
Wordt het gejuich de ether in geknald:
Er is weer een reporter klaargekomen