ze spreekt tot ons, een ouderwetse tante
geplooid gelaat en stijf bevroren haar
haar taalgebruik oubollig (zeg maar raar)
een grijze schooljuf … strenge gouvernante

haar oudste zoon schiet bokken en fazanten
Prins Carnaval, een knullig exemplaar
“hij is een beetje dom, een beetje maar”
aldus  zijn trouwe, blonde secondante

dan zegt de vleesgeworden zoutpilaar
(geknakte blik … perfecte simulante):
“het internet heeft ook zijn schaduwkanten
we praten veel, maar niet meer met elkaar”

dag opoe in je laatste crisisjaar
geraniums zijn vorstelijke planten

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Distel




De poëzie is uit mijn lijf gekropen:
te vaak te lang, te veel te laat gewerkt.
De werkstroom heeft het andere verzopen.
Het mooie in het leven werd bezerkt.

Een oogklep hield mijn wijde blik beperkt.
Op hol geslagen bleef ik verder lopen.
Ik heb het eigenlijk niet eens gemerkt.
Mijn brein stond voor geen and’re prikkel open,

totdat er tussen scheefgezakte tegels
een klein maar dapper puntje groen ontspruit,
een distel die zich opmaakt voor de bloei.

Ik weet het wel, ’t is tegen alle regels,
dit moet er met de voegenkrabber uit,
maar ik bedenk me tien keer voor ik snoei.