Garmisch

We gaan met nieuwjaar nooit meer van de schans
De afsprong en het hemelwaartse zweven
Als metafoor van heel ons lieve leven
De daling en de diepte, de balans

Nul een Nul een verliest meteen haar glans
Ik staarde als een bokser in de touwen
Naast kussens en een kater opgevouwen
Naar Hermann Froemel glijdend in cadans

De NPO ontdekt na driekwart eeuw
Er wordt hier nergens meer van afgegleden
Dus waarom er nog zendtijd aan besteden
We hebben ook geen berg en haast geen sneeuw

Maar wel die Strauss, ik moet me straks bedwingen
Niet uit mijn vel of uit het raam te springen