Cher René,
Jij kwam ooit met de theorie
- en bracht dit als fait accompli -
dat lijf en geest gescheiden zijn,
het werd jouw steeds herhaald refrein.
Het dualisme was ontstaan
en zo werd gaandeweg voortaan
de oorzaak van elks ziektebeeld
naar geest of lichaam ingedeeld.
Dit had als ongewenst effect
dat klachten waarvoor niet direct
fysiek een oorzaak werd bespeurd
steeds ‘psychisch’ werden ingekleurd.
Dat label nu is niet neutraal:
fysiek scoort beter dan mentaal
want klachten van fysieke aard
gaan met belangstelling gepaard.
Een tuil met bloemen of wat fruit
maar als het psychisch is geduid
dan zit het ‘ergens in het hoofd’
en wordt men door geen mens geloofd.
Maar als je naar depressie kijkt,
waar heel de wereld somber lijkt,
dan zie je dat een stof ontbreekt
en dat dit dus jouw leer weerspreekt.
Dit voorbeeld toont je het verband:
het lijf is met de geest verwant.
Zo ken ik er nog heel veel meer,
die samenhang blijkt steeds maar weer.
Het dualisme is failliet,
erkent de vele stofjes niet
waarmee de geest wordt aangestuurd
en dát is waar jouw leer dus schuurt.
Het lijf, de geest, een nauwe band.
Jouw leer kan nu dus aan de kant.
René, het is wel mooi geweest.
Jouw paradigma is gesjeesd.
Uit: De ballade van Willem Weesje
r8 was: in psych- of fysisch ingedeeld
r11 was: fysiek een oorzaak werd bemerkt
r12 was: nu steeds als ‘psychisch’ werd verwerkt
