Omdat het met mijn studie niet wou lukken
ging ik in de Bourgogne druiven plukken.
Een mooie medeplukster vond ik daar
met schaterlach, een bos met krullend haar,
een open rond gezicht bedekt met sproeten
maar ook met naar mijn smaak te grote voeten.
We waren samen bezig in de wijngaard,
een arbeid die naast vreugde ook veel pijn baart,
want toen wij daar zo plukten op een rij
bleek dat ze interesse had in mij,
maar toen ze mij in ’t maanlicht wou ontmoeten
hield ik de boot af om haar grote voeten.
Toen dan de allerlaatste wijnstok kaal was,
kreeg ik te horen dat het eind verhaal was,
want bij het produceren van de wijn
zou er voor mij geen passend werk meer zijn.
Zij bleef om in de wijnkuip te gaan wroeten;
de boer was blij met zulke grote voeten.
Nu ik weer thuis ben in het herfstig noorden
betreur ik dat gevoelens zo ontspoorden.
Ik heb een cruciale fout gemaakt:
ik blijk heel erg aan haar gehecht geraakt.
Al bid ik daag'lijks duizend Weesgegroeten
nooit krijg ik mijn prinses met grote voeten.
Voor uitleg zie Stave, een (vergeten) versvorm met twee varianten 
