Ze woelt en draait een keer of tien miljoen
De zandman komt haast elke avond later
Dan staat ze op en haalt een glaasje water
En nijdig trapt ze naar haar linkerschoen
Beneden een etude van gespetter
Met fluisterstemmen en serviesgekletter
Haar ouders die de late afwas doen

Haar ogen dwalen heel de kamer rond
Langs boekenplanken en de paardenposter
Haar tas, het prikbord met het laatste rooster
De spinnenweb in 't hoekje van 't plafond
Een zucht zo diep dat heel het dekbed deinde
De knuffelberen aan het voeteneinde
Die liggen morgenochtend op de grond

Twee autolampen schijnen door het raam
En als de lichten langs de wanden schaven
Dan is het net alsof de paarden draven
Langs boekenplanken en een poppenkraam
De wekker, afgesteld op kwart voor zeven
En in haar dagboek, in het rood geschreven
Omringd met dertien hartjes staat zijn naam

Ze zet haar voeten tussen spijlen klem
En telt, omdat ze maar niet in kan slapen
Met ingehouden woede hardop schapen
Maar al bij nummer negen breekt haar stem
En zilte, hete tranen van verlangen
Bevochtigen haar kussen en haar wangen
Ze houdt zo allemachtig veel van hem