Het apparaat meldt ongevraagd
Dat de transactie is geslaagd
Dus ik vertrek met blij gemoed
Want pinnen kan ik dus heel goed

Maar dikke vingers, kleine toetsjes
Die bakken mij geregeld poetsjes

Het apparaat meldt ongevraagd
Dat mijn transactie is vertraagd
Het saldo is te laag, o je!
Niet naar de kroeg. O wee, o wee!

Het saldo laag, dus geen vertier
Ik lees een vers; in plaats van bier!

Het apparaat meldt ongevraagd
hoeveel mijn banktegoed bedraagt
en met die kennis weet ik dan
hoeveel ik nu nog pinnen kan.

Mijn saldo bleef gelijk, godlof.
(Ik leef al jaren op de pof.)

Het apparaat (dat mij niet mag)
Raakt als ik pin geheel van slag.
Het steunt en kreunt, het hikt en proest.
Het snikt. Tenslotte brult het woest.

Soms denk ik dat er dít aan schort:
Ik sta een paar miljoen tekort.

De automaat wordt plaats-delict
Als weer mijn pas is ingeslikt
En als ie dat nog een keer flikt
Dan raakt hij arbeidsongeschikt

Maar blijkbaar is mijn daad verklikt
De dader snikt; de rechter wikt

@Katja: je komt geld te kort of je staat rood, gevalletje contaminatie, dunkt mij.

Je hebt op ontmoedigende wijze alweer gelijk, Ben.
Toch doet het me goed dat er hier ook eens taalkundige kritiek gegeven wordt.
Overigens ben ik op jacht naar een boek van een door Wallonië omgekochte wetenschappelijke Vlaming, die alle taalregels overboord wil gooien, Het einde van de standaardtaal van J.M. van der Horst. Nergens tweedehands te koop en nu aangevraagd bij de bibliotheek.
Tot ik het heb worstel ik verder:

En geen idee wat er aan schort.
Toch niet mijn paar miljoen tekort?

Hier is ook iets mis mee vermoed ik, al kan ik de vinger er niet goed op leggen. Wat dunkt jou?

Wat kan een mens ertegen doen?
Mijn saldo klopt: - 10.000.000.