Wimmetje

Wim is zo stijf en serieus en zo gewoon en grijs.
Zijn dassen zijn niet flamboyant, hij laat zich nooit eens gaan
en heeft hij soms geen zin, dan máákt hij zin eraan.
Wim is bedaard, Wim is nooit eigenwijs.

Wim Kok krijgt nooit een bloemetje, laat staan een teddybeer.
Wim is veel te afstandelijk, Wim is te veel een heer.

Met Wimmetje valt altijd wel te praten.
Wim wil die rare vluchtelingen binnenlaten.
Al is ons land ook vol, toch laat Wim ze erin
uit solidariteit en uit gemeenschapszin.

Wim is zo braaf, Wim is zo saai, die ouwe.

Kan Wimmetje niet nog wat langer mee?
Wim Kok, die nooit eens zeggen zal: “Hè nee!”
Wim Kok, die zo voorspelbaar is, op wie we kunnen bouwen.
Ach, konden we Wim Kok maar altijd houen.

Katja Bruning, mei 2002

Inhoudelijk zal ik geen commentaar leveren, maar het metrum in de derde strofe...?

Dit gedicht stamt uit de gelukkige tijd dat ik me nog totaal niet bezig hield met metrum, versvoeten, jamben en wat dies meer zij, Frans.
Ik heb het gisteren wel eerst een beetje gefatsoeneerd en er ook die flamboyante das aan toegevoegd, om duidelijk te maken dat ik Wimmetje vergelijk met Pimmetje. Ik was zelf alweer vergeten dat er na de moord op Pim Fortuyn veel gesproken werd over Pimmetje.

Je pikt er wel juist de strofe uit waar ik zelf ook niet content mee ben, vooral niet met de tweede regel van die strofe, maar ik kon geen beter alternatief vinden.
Heb je een suggestie?

Dank weer voor het kritische lezen en reageren!

Wim Kok, die vurig de arbeidersbelangen verdedigde namens de vakbeweging. Die minister werd en plots heel andere belangen had te verdedigen. Wat het gedicht betreft; ga eens versvoeten tellen.

Hoi Katja, inhoudelijk is het een leuk gedicht, de grondvorm is ook oke maar ik maak me mede zorgen over het metrumgedeelte.
met een beetje fatsoeneren kom je er niet denk ik zo. dit vraagt een drastische aanpak! allez hop, het mes erin gezet!

je begint heel vrolijk met zevenvoeters in een goede Annie M.G. Schmidt stijl maar dit zakt al snel af en dat haalt de kracht uit het gedicht.

ik doe een gooi met strofe 3:

Met Wimmetje de socialist valt altijd wel te praten.
Wim wil die rare allochtonen best wel binnenlaten.
Al is ons land ook boordevol, Wim praat ze er toch in
uit solidariteitsgevoel en uit gemeenschapszin.

ik denk dat de vierde strofe ook uit twee regels moet bestaan, net als de tweede.

wat ik interessant vind is het door jou aangegeven verschil Wim/Pim. dit is voer voor de laatste strofe.
ik ben benieuwd of je hiermee verder kunt...

groet, Ben

Ben, hartelijk dank voor je uitvoerige reactie en je suggesties.
In de tijd dat ik het gedicht schreef was het voor iedereen duidelijk dat Wimmetje werd vergeleken met Pimmetje. Nu hoopte ik dat de flamboyante das en de verwijzing naar ‘ik heb er zin aan!’ in de eerste strofe verhelderend zou werken.
De derde strofe is door jou qua vorm wel opgeknapt (Wim laat ze er toch in bedoel je natuurlijk), maar de stijl is te knus en te omslachtig geworden en de verwijzing naar de kreet van Fortuyn ‘Ons land is vol.’ komt niet meer goed uit.

Die losse regel vind ik zelf juist grappig, omdat hij, ironisch, de zaak goed samenvat en nu krijg ik een leuke volta in de laatste strofe, waarin alles wat ik in die losse regel zeg vanuit een heel andere gezichtshoek wordt bekeken.

Ik wil het liever laten als een los gebonden vers, dus niet met allemaal zevenvoeters en wel met weinig regelmaat in de indeling.

‘Een beetje fatsoeneren’ was te luchtig gezegd, ik ben er toch wel een paar uur mee bezig geweest, heb het een tijdje laten liggen, nog eens bestudeerd en toen pas geplaatst.

Je hebt me wel veel stof tot nadenken gegeven en ik moet het nog eens een keer heel goed bestuderen allemaal.
Er liggen alleen nog twee andere recent geplaatste gedichten, die onder de loupe genomen moeten worden en ik heb nogal veel inspiratie voor nieuwe gedichten de laatste tijd of zin om andere ouwe weer voor de dag te halen en op te knappen.
En soms heb ik een gedicht ook zo lang van alle kanten bekeken dat ik me er blind op ga staren en dan kan ik het beter een tijdje laten liggen.