Kep nieuwe bure, nette mense, maar afijn
Ze spreke nietut zelfde Nederlans as mijn
Offut nou buitelanders zijn dakkénkniesegge
Dasseme nieverstaan dakkénanmijnnielegge

Ze zijnnie bruin of zo, maar blank as ik en jou
Hij is een sjentelmen, zij ook hoor, die mefrou
Dattik met hun nie prate ken blijf amme frete
Waar leg dat nou toch an, dawwou ik wellus wete

Ik vroegut dus an haar en ze was serieus
Ze zei het leg an de veschillende miljeus
Ik zei vedorie meid, wat finnik dat nou naar
Maar wat je zeg over miljeus, ja, dat is waar

Trek je der niks van an, het komp wel goed hoor meid
Ik maak met niemand en met niks geen onderscheid
Kommaar bij mijn, mijn achterdeur is nooit op slot
Leer je van mijnnut Nederlans zoassut mot.

Erg leuk, hoe vaak ik het ook probeer, ik kan hem niet lezen zonder steeds in de lach te schieten!
Ik wil méér Rotterdamse gedichten van je!

Ik heb nooit veel contact gehad met mijn van oorsprong Zeeuwse familie ( de oorzaak doet er hier niet toe ) maar wat in mijn geheugen is blijven hangen is;
‘ga buten kieken, d’r komt een waegen met aepen voorbie’.