Cornelis Vreeswijk schreef; ‘Van de nozem en de non’. Na een beetje experimenteren kwam ik tot het volgende;

Een mooie dag

Ik zat laatst in een parkje op een pas geverfde bank
Toen kwam ze naast me zitten, zongebruind en superslank
‘Ze werkte bij een bank’

Ze zei ’Ik heet Marina, en ik zei ‘mijn naam is Bas’
Ze zei dat dat een mooie naam voor stoere mannen was
Ze had een diepe bas

Zij vroeg op opgewekte toon ‘zeg ga je met me mee’
Ik zei toen, ‘ nou, dat is gezellig en ik zeg geen nee’
Het weer zat ook wel mee

We liepen in de zon die op die dag uitbundig scheen
We liepen een paar straten door, ik wist toen niet waarheen
Maar zij wel naar het scheen

We kwamen in een straat terecht, ik zeg niet hoe die heet
Een straat met dure huizen, en men is daar zeer discreet
Op straat werd het knap heet

Ze loodste me een woning in, het was er schaars verlicht
Ze keek me liefjes aan en wreef het zweet van mijn gezicht
Mijn nood werd zo verlicht

Ik bleef er dus een poosje, een verblijf van lange duur
De rest van de geschiedenis komt niet door de censuur
Maar mens, wat was dat duur.

ik herinnerde me niet dat Cornelis zo creatief te werk ging en dat is ook niet zo: zijn derde regel is een herhaling van het laatste deel van regel twee.
Mooie oefening in rijkrijm.

Het is pakjesavond dus de buren zullen niet opgekeken hebben van mijn gezang. Prachtig.
Ik had wel meteen associaties met het overlijden van Antje C.
Maar die was niet duur naar ik begrepen heb.

Wel grappig, Bas, ofschoon inconsistent verhaal; de ene keer beweren dat de dame Marina heet en even later haar naam niet meer kunnen herinneren?
en dan die 'diepe bas'; weet je zeker dat hij niet Marinus heette?

Volgen mij zit het vol freudiaanse verwijzingen, en wat we dus van die diepe bas moeten denken..dat kan een verwijzing zijn naar Bas zelf, of er was sprake van wat in Thailand een 'ladyboy' heet. Of van beide, een diep verborgen verlangen van Bas om zich op te tutten, zoiets.
Die inconsistentie zie ik niet: er is sprake van een lied en de zanger richt zich tot het publiek en vertelt die iets. In de loop van die vertelling kan hij de naam vergeten, dat kan de beste overkomen en zeker Vreeswijk met zijn alcoholverbruik. Zo is dit lied een hommage aan deze volkszanger die enkele onvergetelijke liedjes heeft gemaakt en ontelbare vergetelijke.

De inconsequentie die Ben opmerkte in strofe vijf heb ik verholpen. Dank allen voor commentaren.

Bijzondere versvorm! Mooi zo'n eindrijm (zelfs rime riche) die zich helemaal niet opdringt... Vermoedelijk door de zevenvoetigheid.

In de tweede strofe, regel 2, ontbreekt een woordje, Bas...

Inge Dank. Hersteld.