Stabij

De dag druilt droef aan mij voorbij
in zieligheid en triesternij,
geen mens sprak er een woord met mij;
wat voel ik me een kladwat.

Mijn hart verzuipt in tranentreur
vanwege ’t stellen in teleur.
Het klopt nog wel maar in mineur;
mijn God wat ben ik matplat.

Dan komt er een leuk hondje aan,
het beestje gaat braaf naast me staan,
hij licht zijn poot en pist spontaan
de pijpen van mijn broek nat.

Ik dank je Dockumer Stabij,
je bent een zegening voor mij,
want ik besluit mijn dag toch blij
omdat ik wat contact had.

Koos Haydn

Een leuk vers, Koos, maar ik denk dat je een beetje moet uitkijken met zelfverzonnen woorden: kladwat, matplat, triesternij. Flauwiteit ligt op de loer, maar is het hier nog net niet.Het gevaarlijke evenwicht zit hier nog net aan de goede kant van de streep.

Beste Frans,

~Het gevaarlijke evenwicht zit hier nog net aan de goede kant van de streep~.
En daaraan herkent men de vakman.

Je lachende Koos