Beste Wilm,

Klasse dat je als nieuw lid meteen meedoet aan dit afbakvers. Aangezien afbakverzen wedstrijden zijn, is het gebruikelijk dat de feedback aan het eind van de wedstrijd komt. Dus in dit geval vraag ik je even geduld. Een terza rima is niet makkelijk, dus in ieder geval heb je het maar mooi gedaan! De leden zullen je zeker begeleiden de komende tijd. Wanneer je expliciet om feedback vraagt, zal dat helpen.


P. S. Je kunt commentaar gewoon onder of boven je gedicht in dezelfde post doortypen.

Grote groet,

Middelpunt

Een houten klaas ben ik natuurlijk wel,
standvastig en onbuigzaam van nature.
Daarom mag ik de spil zijn van het spel.

Gelooft u mij, het is geen sinecure,
maar in het centrum van de danserskring
vervul ik deze hoofdrol met allure.

Heel diep van binnen wil ik slechts één ding:
de koestering van warme damesbillen
straks na het einde van warreling.

Maar wat ik krijg doet mij inwendig rillen:
ik huiver van de knokigheid des mans
en voel mijn houten hart compleet verkillen.

Het ergste is, er komt geen tweede kans:
ik word verwijderd uit de stoelendans.

Danspaar

Veel kilo's aan haar lijf zijn overtollig,
toch schept zij nog eens op bij het diner.
Ze vindt zichzelf hooguit een beetje mollig.

Ze doet aan ballroomdanswedstrijden mee.
Haar vaste partner is juist eerder spichtig
en bovendien een metertje of twee.

Hij danst heel serieus, ja haast voorzichtig.
Er straalt serene rust van zijn gelaat.
Het resultaat is statig en gewichtig.

Hij leidt haar voort, zij volgt hem waar hij gaat,
maar weet aan elke pas haar draai te geven,
verkent de randen van de driekwartsmaat.

Toch zijn ze innig met elkaar verweven
en lijken van de dansvloer weg te zweven.


Regel 10 was: Hij leidt, zij volgt hem waar hij gaat,

Deadline not steeds 17 jan?

Als deadline had ik 24 januari 23.59.

Ik kan deze vervroegen naar 17 januari 23.59 omdat er al veel binnen is.

Zonder tegenbericht zal ik het vervroegen naar de 17e.

Grote groet.

Tango der lotgenoten

Het restaurant langs de A17
Had uitzicht op een Tango (om te tanken)
Ik kon vanaf mijn plaats dit schouwspel zien:

Een man werd aangehouden wegens zwenken
Hij werd gedwongen tot een Rombergtest
De ober vroeg mij of hij bij mocht schenken

Mijn glas was leeg, ik vond een refill best
De zwaar beschonken man was aan het lallen
Hij had vanavond flink zijn dorst gelest

Ik vroeg om nog meer wijn en bitterballen
De dronken kerel zwierde uit de pas
Zijn koorddansproef mislukt, hij was gevallen

Gerechtigheid: in vino veritas
Ik walste nog eens extra met mijn glas

Rode schoenen

Met rode schoenen danste zij, alleen en als bezeten.
De menigte keek gretig naar dat prikkelend vertoon,
de warmte leek haar lichaam buitensporig te doen zweten.

Ze draaide steeds maar door als een onstuimige cycloon.
Zoals ze hield van spiegels en van excentrieke kleren
leek dit sinister schoenenpaar niet eens zo ongewoon.

Die hijgerige bende kon het schouwspel zeer waarderen,
ze wisten met hun ogen overduidelijk geen blijf
al was dit stuk spektakel toch bedoeld om te choqueren.

Ze bleven zich vergapen aan dat kronkelende lijf,
en zij mocht die beproeving absoluut niet onderbreken.
Dit kon niet blijven duren, dat stond nu wel buiten kijf.

Met gloeiend hete muiltjes wist Sneeuwwitje zich te wreken,
de heks is na een urenlange marteling bezweken.

Dansfeest

Ze dansten de dag door; een feest voor het oog!
Hun gave, spontane precisie verklaarde
de pure perfectie die elk deel bewoog.

Het deed me erkennen hoezeer toch de aarde
behoefte aan schoonheid heeft; hoe elk aspect,
Door lijnen en spel, haar essentie bewaarde

Het dansen heeft toen de verwachting gewekt
dat weldra een stralende apotheose
zou worden gebracht; een verbluffend effect:

Een dik winters dekbed, een metamorfose!
Van dans naar verstilling, in sneeuwwit besluit.
Mijn deelname echter was geen virtuoze ...

Na een stap al ging ik gemeen onderuit.
Ik lig voor het raam met een pijnlijke stuit.

Eloquentia

Mijn woorden stromen doorgaans zonder schroom
Ik spreek met speels gemak een volle zaal toe
Mijn tongriem hou ik nauwelijks in toom

De speeches die ik in een vreemde taal doe
Daar weet ik mij perfect doorheen te slaan
Mijn luisteraars zijn zelden mijn verhaal moe

Ook draag ik voor van Emmen tot Milaan
Met flair en verve vul ik vlot mijn praattijd
Na afloop gaan de mensen klappend staan

U ziet, ik ben verbaal een brok kordaatheid
Toch krijgt mijn zelfvertrouwen soms een knauw
Bij dansles raak ik hopeloos de draad kwijt

Daar hakkel ik nerveus tot elke vrouw:
Mah mag ik deze dah dah dans van jou?

Sehnsucht

Haar zo te zien dansen op walsen van Strauss.
Haar lichaam gehuld in de fijnste gewaden
van stralende kleuren, die naad in haar kous.

En wat ik dan voel, ach dat kunt u wel raden:
mijn hart maakt een dansje, het bruist in mijn geest.
Die gratie, die schoonheid, och lieve genade.

Maar hóe zij beweegt dat ontroert mij het meest.
Je voelt dat haar dansen de Donau laat stromen
en blauwer dan dit is ie nimmer geweest.

Daar zwaait ze, daar zwiert ze, de vrouw van mijn dromen.
Ach kon ik haar hebben, och ware zij mijn.
Ik denk echter niet dat het daarvan gaat komen.

Maar laat me dit droombeeld, toe gun me die schijn
en laat mij voor even die straussvogel zijn.

Beste schrijvers,

De jury is ongelooflijk trots over zoveel pasjes op de dansvloer! De verwachtingen zijn kilometers overtroffen!
Het gevolg is dat de jury nu al voltallig met de handen in het haar zit, geen idee waar te moeten beginnen.
De jury heeft deze laatste stap in de wedstrijd zwaar onderschat.

En als het dan toch moeilijk is, dan maar nog moeilijker: stuur gerust nog iets in!

De deadline is 17 januari 23:59.

Grote groet van een radeloze jury

Maak je geen zorgen, René. Ga voor je gevoel, zou ik zeggen - als ik zo vrij mag zijn. Het leuke van de afbakvers-opzet is dat elke keer iemand anders de jury is. En dat mag best gemerkt worden, vind ik!

MIJN DANS

Kijk mij eens soepel in de rondte zwieren
Bewegingen zoals je zelden zag
Aanschouw hier de souplesse van mijn spieren.

Ik koester je bewonderende lach
Je laat je door mijn moves compleet verrassen
(Ja, ik ben lenig op mijn oude dag)

Je vindt het van een ongekende klasse
Mijn fantasie, mijn virtuositeit
Je ogen vallen bijna uit hun kassen

Maar toch, ik zeg in alle eerlijkheid
Voordat je mij als danser gaat promoten
Dit is geen dans, hoezeer me dat ook spijt

In feite loop ik hier te hinkepoten;
Ik heb zojuist mijn kleine teen gestoten

Hier geplaatst namens Paul (die het in het verkeerde draadje had gezet):

OP DE SLAPPE KOORD

Een beauty was zij, leuk en onervaren
en allerminst een doordeweekse meid
diepblauwe kijkers, donkerblonde haren.

Ik schoot in brand in minder dan geen tijd
al duurde het, kuis als ze was, nog even
alvorens wij verhit hebben gevrijd.

Wij droomden van een fraai romantisch leven
en smeedden stilaan plannen om te trouwen
ik werd reeds grijs, zij amper drie maal zeven.

Doch tussentijds greep zij lijk tal van vrouwen
met pierewaaiers heimelijk haar kansen
daardoor lag ik verslagen in touwen.

Eenmaal vermand echter viel niet te zwanzen
en gingen poppen volop aan het dansen.


Met de gedachte voor ogen dat de opdrachtgever een absolute voorkeur aan de dag legt voor afwisselend mannelijk/vrouwelijk rijm heb ik een variante in mekaar geknutseld .

Een beauty was zij, leuk en onervaren
en allerminst een doordeweekse meid
bolrond balcon, kastanjebruine haren.

Ik schoot in brand in minder dan geen tijd
al duurde het, kuis als ze was, nog even
alvorens wij verhit hebben gevrijd.

Het mokkel bracht mij aardig aan het zweven
tot onverhoeds bleek dat dit loens katijf
vrijpostig teerde op een dubbelleven.

Zij leende tussentijds leden en lijf
en bood zo rokkenjagers tal van kansen
ik kreeg de hekel aan zulk pokkewijf.

Met mij viel g.dverd.mme niet te zwanzen
en gingen poppen volop aan het dansen.

Ik heb nog twee aanpassingen in mijn eerdere inzending gedaan, ik ging ervan uit dat dat voor de deadline nog is toegestaan!

Zeker Wilm, geen enkel probleem.

Grote groet,

Copilot

Eigengereid

Ik ben van onze stam de buitenbeen
en ga al flierefluitend door het leven
terwijl men warrig toekijkt om me heen.

Mijn vrolijkdoenerij duurt nu al even
en iedereen vind mijn gehuppel raar,
maar ik blijf om wat zij doen weinig geven.

Dat speerwerpen en pijlschieten is naar
en bruut gesnij door hoofdhuid of door kelen
kan rekenen op mijn oprecht bezwaar.

Waar zij maar van de vijand blijven stelen
en door kastijding raken in een trance,
doe ik nog nauw'lijks mee aan rituelen.

Ik breek slechts voor een paar ervan een lans
en dat zijn enkel zon- en regendans.

DROOMDANSEN

Jij was al hot, Jeannet, ik was nog groen
Toch vroeg ik jou ten dans, zo vastbesloten
Dat jij me dat genoegen wel moest doen

Wat heb ik op de vloer van jou genoten
Geprikkeld door je elegante zwier
En ogen waaruit schittervonken schoten

Je leidde mij, beslist, gracieus en fier
Ik volgde jouw cadans, begon te zweven
En glom van zelfvertrouwen en plezier

Ik had met jou de avond van mijn leven
En droomde dat het eeuwig duren zou
Maar ach, Jeannet, daar is het bij gebleven

Niet boos zijn hoor, wat ik nog zeggen wou
Dat ik slechts stiekem heb gedanst met jou

Frits Criens

Copilot

Tennessee Waltz (buiten mededinging)
Vrij naar Redd Stewarts ‘Tennessee Waltz’

We waren die dag dat we dansten al jaren verknocht.
Een oude vriendin van me kwam toen ineens aangelopen.
Die stelde ik voor aan mijn vriend omdat zij dat verzocht.

Dat treffen liep uit in iets vreemds waarop ik niet kon hopen,
iets zo onwaarschijnlijks dat ik daaraan nooit had gedacht
en ik niet veel later geneigd was tot ramp om te dopen.

Het was op die heldere zomerse, snikhete nacht
dat zij op de dansvloer elkaar langzaamaan leerden kennen,
terwijl zacht de Tennessee Waltz aan de man werd gebracht.

Als ik nu het lied hoor kan ik er nog steeds niet aan wennen.
Het voelt - en natuurlijk klinkt dat egocentrisch en mal -
alsof muzikanten me daarmee bewust willen jennen.

De twee braken dansend mijn hart op dat zuidelijk bal,
alwaar zij de vriend en mijn vriend een vriendin van me stal.

Copilot

Vermodderd (buiten mededinging)
Geïnspireerd door Daniël Lohues' 'Dansen in de Modder'

Sinds jaar en dag ben ik zeer in mijn sas
en trek ik steevast buitenwaarts bij regen,
alwaar ik spring in elke modderplas.

Zo dansend kom ik vele ganzen tegen
die eveneens tevree te water gaan
en zoekend land af gaan op hoop van zegen.

Ze zien me meestal van een afstand staan
en komen daarop vrolijk aangevlogen,
waarop ik mij soms eentje van hen waan.

Maar sinds ze om mijn schoeisel mij niet mogen.
schrik ik me van de beesten almaar rot
en weet ik mij door hun gedrag bedrogen.

Ik dans nu al een tijd niet meer zo vlot;
ze pikten me de laarzen gans kapot.