Danse Macabre Tekst: Henri Cazalis Zig et zig et zag, la mort cri cadence Frappant une tombe avec son talon, La mort à minuit joue un air de danse, Zig et zig et zag, sur son violon. Le vent d'hiver souffle, et la nuit est sombre, Des gémissements sortent des tilleuls; Les squelettes blancs vont à travers l'ombre Courant et sautant sous leurs grands linceuls, Zig et zig et zag, chacun se trémousse, On entend claquer les os des danseurs, Un couple lascif s'asseoit sur la mousse Comme pour goûter d'anciennes douceurs. Zig et zig et zag, la mort continue De racler sans fin son aigre instrument. Un voile est tombé! La danseuse est nue! Son danseur la serre amoureusement. La dame est, dit-on, marquise ou baronne. Et le vert galant un pauvre charron - Horreur! Et voilà qu'elle s'abandonne Comme si le rustre était un baron! Zig et zig et zig, quelle sarabande! Quels cercles de morts se donnant la main! Zig et zig et zag, on voit dans la bande Le roi gambader auprès du vilain! Mais psit! tout à coup on quitte la ronde, On se pousse, on fuit, le coq a chanté Oh! La belle nuit pour le pauvre monde! Et vive la mort et l'égalité!

De Dodendans Vertaling: Musonius Rikketikketak, krassend op zijn vedel, tikkend met zijn hak tegen zerken aan, zie je daar de de Dood met zijn witte schedel, midden in de nacht, over 't kerkhof gaan. De maan is vol, de wind huilt zacht, de lindeboom kreunt in het winterweer, skeletten dolen door de nacht, hun lijkwaden wapperen meer en meer. Rikketikketak, rammelende botten in een wilde dans, heel de rataplan. Kijk het koppel daar op het mos ravotten, of de oude vlam nog ontbranden kan. Rikketikketak, plukkend aan de snaren gaat de Dood tekeer op zijn instrument en een danseres laat haar windsel varen, innig danst ze door met een arme vent. De dame, eens een markiezin, zij danst met die man in de maneschijn. O foei! Waar laat ze zich mee in? Alsof deze ploert een baron zou zijn! Rikketikketik, wat een sarabande! Doden dansen rond, dollen met elkaar Rikketikketak, is dat nu geen schande? Zie, de koning zwiert met de bedelaar. Maar psst! Iets doet de troep verjagen. Men vliegt uiteen, de haan die kraait. O schone nacht! Verschillen vervagen. En leve de Dood, die iedereen naait!

Vakwerk. Sterke eindregel ook.

Grote klasse!

Dank voor de complimenten. Vooral met de opmerking "Sterke eindregel ook." ben ik erg blij, want eigenlijk vond ik 'm wat te plat. Maar alternatieven als 'die iedereen haalt' of 'die niemand ontziet' vond ik geen krachtige slotzin en 'want voor de Dood zijn wij allen gelijk' vind ik tenenkrommend moralistisch en het zou jammer zijn om 'Vive la mort' niet te vertalen.

Helaas heb ik toch nog een foutje ontdekt:

De dame, eens een markiezin,
zij danst met die man in de maneschijn.
O foei! Waar laat ze zich mee in?
Alsof hij van adellijk bloed zou zijn!

Ik vrees dat ik in de laatste zin twee dingen door elkaar haal: het is 'adellijk bloed hebben' of 'van adellijken bloede zijn'.
Ik verander de laatste zin in 'Alsof deze ploert en baron zou zijn!' Dit is een bijna letterlijke vertaling van het origineel.
Met permissie doe ik dit zonder doorhalingen met de verbeterde zin eronder; het ziet er niet mooi uit, en ik heb hierboven toch al de oorspronkelijke tekst geplaatst.

Zoals jullie wellicht zagen, heb ik bij het vertalen mede gekeken naar de compositorische ideeën van Camille Saint-Saëns, vandaar dat het ritme, de klemtoonlegging en het aantal lettergrepen afwijkt van de Franse tekst. Ik heb net een mooie instrumentale versie van het lied gevonden dat het duidelijk maakt:

"personele unie" heet dat geloof ik: Markies én Sadist
Wellicht bedoel je "...ploert EEN baron zou zijn?"

Ja.