Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

Hij is zo zacht, zo aai- en knuffelbaar
Zo donzig lief, gewoon om op te vreten
Zijn snoetje met dat snoezig snuffelhaar

Welk onmens kan zo’n heerlijk wezen eten
Alleen een harteloze buffelaar
Gelukkig, ik heb niet zo’n plat geweten

Ik eet geen kerstkonijn, voor geen miljoen
Maar troost me met een vette homp kalkoen

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Zwanenmeer






Een popelend toneel: een open plek,
klein meertje, blauwe lucht met grijze vlek

en faungroen gras, een stronk in mezzotint.
Ik zit allang voordat de act begint.

Daar zijn ze! Wiebelend met verenkroon,
witte tutu en pas de Basque. Hoe schoon!

Ik hou mij in, al jeukt mijn keelgat stug.
Wel foei: hij knalt er loeihard uit, de kuch.

De prima ballerina schrikt en vlucht
met rappe port de bras in ijle lucht

en in haar kielzog heel het corps. Ik klap,
sta op, waarna ik uit de wegberm stap -