Het vrije vers

Het Stadskanaal
weerspiegelt tussen Gele Klap
en Buiner Sluis mijn jeugd als grap
terwijl ik door het heden stap

De Beune*, Ubbo**... Dwalen rond
het Stadskanaal
Verliefd op Fenny (lang en blond)
uit weet ik welke Drentse Mond***

Het is nu onbekend gebied
ik loop hier rond maar ik zie niet
het Stadskanaal
dat ik als jonge man verliet

De Veenkolonie draaide door
Ik merk dat ik hier niet meer hoor
en werd een onbekende voor
het Stadskanaal

Strofe 1: Gele Klap en Buiner Sluis zijn een brug en een sluis in Stadskanaal.

Strofe 2:
*Jeugdsoos
**Ubbo Emmius Lyceum
***Buinermond, Drouwenermond, Gasselternijveenschemond

Josien die zeven maanden zwanger was
Kwam langzaam naar het podium geschoven
Ze hupste daar de cola uit haar glas
En even kwam het kind in haar naar boven 

 

We werden jeugdlid tegen wil en dank,
toch is bij ons het voetbalvuur ontstoken.
Eén teamgenoot is later doorgebroken:
hij zat een jaar bij Roda op de bank.

Als puber kwamen wij hier om te roken
in de dug-out met meegebrachte drank.
Ik kwam daar in die tijd vooral voor Ank
want tussen ons was er iets moois ontloken

totdat zij ging studeren in de stad.
Er zijn maar weinig jongeren gebleven;
de hele voetbalclub lag op z’n gat.

De grasmat kreeg een nieuw uitbundig leven.
Tot onze vreugd ging de dug-out niet plat;
we hebben hem tot leugenbank verheven. 

 

 

Dit gedicht is de winnaar van Afbakverswedstrijd 84 met als thema "vergane glorie". Het is geschreven bij de onderstaande foto van organisator en jury Jaap Bakker.  

Harde Corendoneis!
Wij wijzen bondscoach aan!
Dick Advocaat!
Curaçao kampioen!

Haal hem terug met zijn
Methusalemische
Experiëntie! En
Anders geen poen!


Corendon, sponsor van de Curaçaose voetbalbond, eiste van de bond dat men Dick Advocaat terug zou nemen als trainer. Dat gebeurde, een bewijs dat geldschieters meer dan een vinger in de pap hebben. De zittende trainer, Fred Rutte, nam vrijwillig ontslag, al lijkt me dat in de voetbalwereld een rekkelijk begrip. 

 

Ik leef graag ruim en comfortabel
maar alles lijkt te klein voor mij.
Zo werd mijn leven miserabel.
Mijn schoenen knellen. Allebei!
Het fietshok is te nauw bemeten,
ik pas niet op de keldertrap.
En altijd moet ik rechtstaand eten,
de keuken is gewoon te krap.
Mijn mok, daar zit een muizenoor aan.
De tuin is ook al ondermaats.
Zo kan ik nog wel even doorgaan,
helaas is hier te weinig plaats.

 

Lastig studeren hier
Piep-, kraak- en knarsgeluid
Als een student hier
komt binnengesjouwd

Doei, ik vertrek want die
Bibliotheekdeuren
Lijken gemaakt van
Lawaaibomenhout 

 

Het valt uiteindelijk weer reuze mee
De wereld lijkt veel minder op te warmen
Dus weg met al die nare weeralarmen
Voorlopig gaan we slechts richting de twee

Wel stijgt de zee hooguit zo’n een, twee meter
Komt er steeds minder water uit de kraan
En gaat de hele Veluwe eraan
Want het wordt heel wat hittegolfjes heter

Maar vliegen zal voorlopig nog wel lukken
Je stedentripjes, want men moet er uit
Het is een kniesoor die de noodklok luidt
Totdat je hier zelfs ananas kan plukken

Is er fossiel genoeg om op te stoken
Nog veel meer bossen kunnen omgekapt
En ook naar adem kan nog wel gehapt
Voordat we in ons eigen sop gaan koken

We hebben nog tot eenentwintig honderd
Tot Moeder Aarde zegt: ‘Nu ópgedonderd!’ 

 

 

Heeft u er ook zo eentje thuis
Zo'n nieuwe slimme meter
Die weet het altijd beter
En ik ben vaak abuis

Het is heel handig, dat is waar
Hij is zowat alwetend
En ik dus veel vergetend
Ben blij met hem, vandaar

Bescheiden is hij echter niet
Kapsones is het woord
En ook contactgestoord
Wel slim maar kierewiet

Want wie niet zoveel weet als hij
Trakteert hij op een scheldpartij 

 

 

 

 

 

Het wordt een ouder dikwijls bang te moede:
een maatschappij vol ruzie en geweld,
je wilt zo graag je kinderen behoeden,
hen loodsen door moeras en mijnenveld.

Wij doen ons best om zoonlief op te voeden:
geen fatbike, hangplek, schuttingtaal, gescheld,
hij kent slechts Pokémonverzamelwoede
en heeft zich bij de scouting aangemeld.

De jongeling behoeft geen geselroede,
zijn kalme aard heeft ons gerustgesteld,
hij bouwt zorgvuldig aan zijn spaartegoeden,
waar hulp gewenst is, komt hij toegesneld.

Hij helpt bejaarde stumperds met gebreken
voor twintig euro bij het oversteken.

 

 

een jonge geit uit Stampersgat
is gras en struiken meer dan zat
hij smacht naar burgers, Franse frietjes
en milkshakes met die fijne rietjes
zijn ouders balen als een stekker
het is haast elke dag geMac‘er

 

 

Het is wel duur nu met die olieprijzen
Ik ging besparen op mijn verre reizen
De heenreis wel, de thuisreis ging per post
Waardoor de reis per saldo minder kost
Helaas was ik niet thuis om te ontvangen
Dit wordt een lange nacht, een hele lange 

 

Alweer verplicht ontbijt op bed
Ze hadden slappe thee gezet
En vage bollen met wat smeer
Ze vroegen: wil je nog een keer
Zo'n zelfgemaakte pistolet?

 

Maar ik zei met een kleine lach
Dat ik er echt geen brood in zag

 

Hoe schilder je de stilte in een straat,
de eeuwigheid als een momentopname?
Het antwoord ligt besloten in een dame
die zwijgend voor een hoedenwinkel staat

hoewel het daar in hoofdzaak niet om gaat
maar om volstrekt ontbreken van reclame,
verbeelden vrouw en etalage samen
een manifest tegen de overdaad

De mode die als massafabricaat
voor iedereen beslist in elke maat
een hangplek krijgt in uitverkooppaleizen

Kom binnen, kwaliteit is onze kracht
wij kleden u hier uit terwijl u wacht
en alles tegen schappelijke prijzen

 

Alligator, berenklauw,

Taxus, dagpauwoog, konijn,

Tong, miljoenpoot, zonnedauw,

Elfenbankje, hermelijn,

 

Naakte molrat, mierenleeuw,

Boktor, vliegenzwam, cypres,

Octopus, gorilla, spreeuw,

Reiger, vogelbekdier, es,

 

Orka, korstmos, vingerdier,

Uiltje, dadelpalm, termiet,

Gekko, cactus, goudplevier.

Honderd jaar volstaat nog niet.

 

 

 

 

 

De dag begint met koffie en mijn mail.
Ontspannen start ik met de eerste taken:
notulen en een plan van aanpak maken,
een uiterst overzichtelijk geheel.

De bel: een flink pakket voor onze buren.
Of ik het aan wil pakken? Geen probleem!
Een mooie break, waarna ik koffie neem
en verderga met nog een mail versturen.

De bel: een jochie in sportieve kleren.
Een lootje voor zijn club? Ik koop het snel
en plak zo’n fijne sticker bij de bel
voordat zijn vriendjes komen informeren.

De bel: het zijn twee aardige Getuigen.
Ze bieden mij zelfs iets te lezen aan.
Wel fijn dat zij daarna weer verdergaan,
want anders valt mijn planning nog in duigen.

De bel: Michiel en Maren van hiernaast.
Hun bal is in mijn achtertuin gevallen.
Ze zullen – echt, beloofd! – niet hard meer knallen.
Ik pak hem vlug en krijg een beetje haast.

De bel: wat nú weer? Ach, een collectant
die opkomt voor het lot van sneue dieren.
Omdat hij heel mijn planning komt verstieren,
is mijn reactie wel wat aangebrand.

Een schetsje voor mijn plan, een half verslag –
ik hoopte toch wat beters te bereiken.
Helaas, daar ga ik morgen maar naar kijken
op wéér zo’n veelgeprezen thuiswerkdag.

 

 

Afbeelding van olenchic via Pixabay

 

 

Nadat ik het onderwerp ‘meikevers’ las
Verschoot ik van kleur en begon ik met schrijven
Het lukte mij amper om rustig te blijven
Daar links achterin naast Michiel in de klas

Ik schreef hoe ze zat op de stam van een eik
De lente begon, dus ook zij ging naar buiten
Haar glanzend gelaat deed de vogeltjes fluiten
Een prachtexemplaar, als een engel gelijk

Uitvoerig beschreef ik dat krullende haar
Haar lachende mond en die heldere ogen
De mooiste op aarde, geen woord van gelogen
De rijmwoorden zocht ik secuur bij elkaar

Ik leverde stralend mijn schrijfopdracht in
Ze las het direct en ze moest ervan blozen:
‘Wat heb je je woorden zorgvuldig gekozen
Ik voel jouw emotie in iedere zin’

Ze kon er helaas geen voldoende voor geven
Ik had er die kevertjes bij moeten halen
Maar rechts van haar kast mocht mijn Meike-vers pralen
Dat versje speciaal voor juf Meike geschreven

 

 

Met dure champagne, zo vier je de liefde
Wanneer je elkaar meer dan innig bemint
Wel pech dat die kurk net jouw oogkas doorkliefde
Maar ach, het bewijst wel weer:
liefde maakt blind

 

 

Ineens ben ik de dampkring uit geschoten
Door stuwraketten in mijn stoel gedrukt
Onstuimig aan mijn vaste baan ontrukt
Terwijl de sterren om mijn oren floten

Ik had het roer niet langer in de hand
En toen de zwaartekracht was opgeheven
Kon ik alleen nog onbeholpen zweven
Hoe ben ik hier in hemelsnaam beland?

De ruimte geeft aan alles nieuwe waarde
De heimwee knijpt mijn ademloosheid dicht
Mijn rug draait naar de zon, mijn schaduw ligt
Onzichtbaar nietig op de blauwe aarde

De tijd is hier aan mij voorbij gegleden
Dus mag ik alsjeblieft weer naar beneden?