belasting
Flickr.com
 
de fiscus denkt dat ik hun abonnee ben
maar ik wil echt geen lid zijn van die club
je raakt er van de regen in de drup
ze denken zeker dat ik goud op snee ben
 
tenminste als ik weer hun post ontvang
dan ril ik en da’s heus niet van de kou
ik reageer allergisch op dat blauw
nog meer dan op d’r lui’s gedachtengang
 
ze vragen nooit: komt het u wel gelegen
de poot die wij u uit te draaien staan?
(zo noemen wij de aanslag die ze plegen)
 
belastinggaarders zijn pas echt voldaan
als ik m’n laatste centen heb gestort
waar ze verdwijnen in het staatstekort
 

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

De Snavelstaart

Lang had de Snavelstaart gewacht
en stil had hij gezwegen;
aan sproeten had hij nooit gedacht,
toch heeft hij ze gekregen.
 
Wat is de Zin? zo peinsde hij.
Waarom kreeg ik geen voeten
of vleugels, maar voorzag men mij
van honderddertien sproeten?

Hij pakte puur op zijn gevoel
zijn staartpunt in zijn snavel
en trok zijn hele buitenboel
naar binnen door zijn navel –
 
En floep! hij was een Suizebol,
vanbuiten vol, vanbinnen dol,
die door de ruimte tolde
 
tot hij in ’t sterrenstelsel Froen
getroffen door een zwerkbalschoen
een muizenhol in rolde.
 
Een eeuwigheid of tig miljard
gebeurde in dat zwarte gat
geen sikkepit, geen snars, geen spat.
 
Er moet Iets zijn dat mij dit flikt,
dacht hij. Het is Al voorbeschikt.
Er moet Iets... 
(enz.) – totdat:

 
Zwoesj! Froen vloog in een sterrenstorm
een bocht uit van de tijd;
prompt sprong hij in zijn oude vorm
van voor de sproetigheid.

(Een achterlijf van enkel staart,
als voorlijf slechts een snavel
en met daartussen uiteraard
die peilloos diepe navel.)

De Snavelstaart is terug bij af:
hij weet van niks en zwijgt.
Vandaag of morgen staat hij paf,
als hij weer sproeten krijgt.