zwartschaap
 
Mijn ome Wim, was mij verteld,
kwam niet zo netjes aan zijn geld.
Een echte jongen van plezier:
verstekeling, nooit passagier.
 
 
Wij braveriken stonden laatst
rondom zijn sterfbed, wat misplaatst.
Gesloopt door chemotherapie
sprak hij ironisch:”C’est la vie!
 
 
‘k Heb spijt als haren op mijn hoofd.”
Ik heb mijn oren niet geloofd.
Maar echt, we zagen allemaal:
hij grijnsde breed – volkomen kaal.
 

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Ik dicht plezier

ikdichtplezier
 
Roodkapje 
 
Roodkapje was een tikkeltje verbaasd
bij ’t zien van grote tanden, ogen, oren.
Ze dacht: het zal bij grootma’s ziekte horen.
Maar daarmee zat ze er behoorlijk naast.
 
Kunt u geen wolf van oma onderscheiden?
Dan is het zaak de Veluwe te mijden.
 
Dit is een van de vele verzen uit de nieuwe light-versebundel Ik dicht plezier van Wim Meyles, deze week verschenen bij uitgeverij Elikser. 160 pagina's met snelsonnetten, Trijntje Fops, filosoviertjes (kwatrijnen met enige diepgang) en amuses (kwatrijnen zonder enige diepgang).