zwartschaap
 
Mijn ome Wim, was mij verteld,
kwam niet zo netjes aan zijn geld.
Een echte jongen van plezier:
verstekeling, nooit passagier.
 
 
Wij braveriken stonden laatst
rondom zijn sterfbed, wat misplaatst.
Gesloopt door chemotherapie
sprak hij ironisch:”C’est la vie!
 
 
‘k Heb spijt als haren op mijn hoofd.”
Ik heb mijn oren niet geloofd.
Maar echt, we zagen allemaal:
hij grijnsde breed – volkomen kaal.
 

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Woordspeling



Wat Lieve Joris ons heeft voorgelezen
Was zeker breliaans en sacrosanct
En vice versa gutturaal verklankt
Om toch linkmiegelig astrant te wezen

Welluidend om te horen, haar dictee
Maar aan het schrijfwerk doe ik niet meer mee