Vanmorgen sloeg een bericht mij uit het lood
Waarop mijn oog toevallig was gevallen.
Het kwam keihard mijn hersens binnenknallen
En bracht me korte tijd in ademnood.
Je weet het: elke dag gaan mensen dood,
Ze vallen door zijn zeis bij duizendtallen.
Maar toch, als jonge mensen ons ontvallen
Dan voelt dat als volslagen idioot.
De zoon van schrijver Adri van der Heijden
-Zo stond het in de ochtendkrant gedrukt-
Is plotseling uit ’t leven weggerukt.
Zijn ouders zijn gedoemd voortaan te lijden,
Het ‘leven in de breedte’ lukt niet meer
Want zo’n verlies doet alle dagen zeer.
Uit het archief
Loon naar werk
Hij was op weg naar zijn moment van glorie
En maakte snelheid op die boulevard
Hij wist: ik word nu spoedig martelaar
En bovendien schrijf ik vandaag historie
'Wat zoek je' vroeg de toegangs-cherubijn
Toen hij het Paradijs dacht te betreden
'Nou ja zeg, ik heb niet voor niets gereden
Ik kom hier voor mijn maagden, zes dozijn'
De wachter sprak: 'Een schrijnend misverstand
Je wordt hier überhaupt niet toegelaten
En reken maar dat bidden niet zal baten
Als jij voor eeuwig in het helvuur brandt'
Hij keek hem met bedroefde ogen na
Terwijl hij zachtjes bromde 'Inshallah'