Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

Ik heb vandaag geen mooie roos gekregen,
Er zat niet eens een kaartje in de bus.
Geen minnares gaf mij pardoes een kus
En niemand bleek mij stiekem toegenegen.

Ik snap het wel: ik ben al lang belegen,
Ik word al grijs en ben reeds vijftig plus.
Het is helaas maar al te obvious
Dat ik de prille liefde ben ontstegen.

Maar ach, ik heb geen reden om te klagen:
Ik werd vanochtend wakker naast mijn vrouw
Die mij nog altijd bij zich kan verdragen.

Ze kuste goedemorgen, ik dacht wauw!
Dit wil ik nog wel honderdduizend dagen,
Ik blijf haar tot mijn levenseinde trouw.  

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Het land van ooit

hetlandvanooit
Flick.com
 
Geen drinkontbijt, maar brood met appelstroop.
Ik houd me verre van moderniteiten:
geen laminaat, maar kwaliteitstapijten
en denk maar niet dat ik een laptop koop.
 
Mijn vrienden spotten dat ik achterloop:
ik draag mijn broeken trouw totdat ze slijten,
ik blijf geestdriftig voor de gulden pleiten,
zal nooit een hype omarmen, naar ik hoop.
 
Corona deed verwoestend haar entree.
Die nare hoest begon ook mij te pesten,
ik kreeg verhoging en een neus die liep.
 
Mijn huisarts kent mijn medische dossier.
Hij zei: 'Je hoeft je niet te laten testen.
Ik houd het op de Mexicaanse griep.'