Hij kon het allemaal verdragen:
Een boon die aan een staak verdort,
Een bloem die sterft, verleden wordt
Daarover wilde hij niet klagen.

Wanneer zijn ogen zoiets zagen
Heeft hij daarom geen traan gestort.
Hij wist: elk leven duurt maar kort
En telt nu eenmaal weinig dagen.

Maar jonge sla, pas net geplant
In bedjes die nog vochtig waren
Nee, dan heeft hij zich niet vermand.

Hem er in tranen naar zien staren
Dat lijkt wellicht wat larmoyant.
Toch raakt dit beeld, al vele jaren.

(De dichter hoorde pas nu, bij terugkeer van zijn vakantie, van het overlijden )



 

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Project P: viervoetig sonnet



 Bij het tekort aan mannen in het onderwijs

Er waren zulke mooie plannen
Maar wat de pabo ook probeert
En hoe men zich ook in wil spannen
Het gaat verkeerd

Er zijn nog veel te weinig mannen
Hun percentage is te klein
Om alle zorgen uit te bannen
Op dit terrein

Waar vind je iemand die studeert
Om in de klas en op het plein
Een man te zijn die jongens leert
Zichzelf te zijn?

Chapeau, als jij zo'n meester bent:
Een échte vent!