Bij het afscheid van een weerman
- Gegevens
- Geschreven door Hans Manders
Hij kon het saaiste weer nog spannend maken
En keek er doorgaans ook zo vrolijk bij.
Kwam er een lagedrukgebied langszij
Dan zag je hem vaak opgewonden raken.
Hij was voor vele kijkers als een baken
Die ook bij dichte mist of woest getij
Met veel gebaren en een woordenbrij
Een helder beeld gaf van de stand van zaken.
Het weer, helaas, zal nooit zo leuk meer zijn
Nu Erwin van de beeldbuis gaat verdwijnen.
Zijn afscheid doet ons Nederlanders pijn.
Zal zonder hem de zon nog wel gaan schijnen?
Of wint het noodweer meer en meer terrein
En jaagt het ons voorgoed in de gordijnen?
Uit het archief
J.C. Bloem
De dagen werden tergend langzaam maanden,
de maanden regen zich aaneen tot jaar;
ik loop weer langs het stille pad langswaar
wij beiden samen ooit getweeën gaande,
onszelf veroordeeld hadden tot elkaar
en ons een korte wijle tweezaam waanden,
elkanders allerdichtste nabestaanden;
maar ook ons liefdesbed verwerd tot baar.
Wat valt voor troost aan leven te ontlenen
wanneer elk herfstblad wegdrijft in de goot,
wat komt reeds bij de aanvang is verdwenen
en het verlangen naar de liefde metterdood
steeds door één waarheid wordt beschenen;
de eerste kus waarmee je mij verstoot?
Vandaag is het de sterfdag van de dichter J.C. Bloem, dus een mooi gedicht in zijn stijl leek me wel gepast, al zal de oplettende lezer zien dat het een bout-rimé is met rijmwoorden uit een sonnet van Jean Pierre Rawie.