Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft



Ik zie de wilde vogels huiswaarts keren,
verlangend naar het einde van hun vlucht.
Hun V trekt fier door frisse najaarslucht,
het zachte avondrood op witte veren.

De aardse strijd kan hen niet langer deren;
ze reizen, onverstoorbaar, onbeducht,
hoog boven ieder dorpje, elk gehucht,
om in hun verre haven aan te meren.

En onverwacht ben ik niet langer bang
want ik ontwaar een onmiskenbaar spoor;
het voert voorbij de dood en wenkt al lang.
Het fluistert, zachtjes troostend, in mijn oor:
“Wees niet verdrietig om de laatste gang,
de reis gaat immers na het heengaan door!”

(In september 2014 geschreven onder pseudoniem Hanneke van Almelo)

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

De kerstpladoes

De kerstpladoes houdt niet van kou,
hij haat die kille wobbelwitten,
gaat in een bad met froddels zitten
alsof zo'n daad wat helpen zou!

Al zijn die froddels dan wel heet,
ze plakken in pladoezenhaar.
Daartegen helpt geen scherpe schaar,
geen scheermachien, geen tube Veet.

Alleen een douche, koud als ijs
doet froddels steeds tot klodders klitten.
Men wrijft ze weg met wobbelwitten.
Zo'n kerstpladoes is dus niet wijs!


En luister op haar site hoe schoon zij het gedicht kan zingen.