Ik zie de wilde vogels huiswaarts keren,
verlangend naar het einde van hun vlucht.
Hun V trekt fier door frisse najaarslucht,
het zachte avondrood op witte veren.
De aardse strijd kan hen niet langer deren;
ze reizen, onverstoorbaar, onbeducht,
hoog boven ieder dorpje, elk gehucht,
om in hun verre haven aan te meren.
En onverwacht ben ik niet langer bang
want ik ontwaar een onmiskenbaar spoor;
het voert voorbij de dood en wenkt al lang.
Het fluistert, zachtjes troostend, in mijn oor:
“Wees niet verdrietig om de laatste gang,
de reis gaat immers na het heengaan door!”
(In september 2014 geschreven onder pseudoniem Hanneke van Almelo)
Ik zie de wilde vogels huiswaarts keren
- Gegevens
- Geschreven door Hendrikje de Koning
Uit het archief
In het atelier
Eerst moest ik mij gedeeltelijk ontkleden
om voor profeet model te kunnen staan
want die vond broeken kennelijk profaan
of wilde er zijn geld niet aan besteden
Daarna moest ik een podium betreden
om kunstenaars hun gang te laten gaan
in ’t kader van mijn veel bekeken baan,
wat zij dan ook vol overgave deden
Ik heb geen last van eeuwigheidsverlangen
maar stond daar wel aan het idee te wennen
dat ik lang na mijn dood nog zichtbaar blijf
Als ik in een museum kom te hangen
kan nageslacht mij mogelijk herkennen
als heilige met weinig om het lijf
om voor profeet model te kunnen staan
want die vond broeken kennelijk profaan
of wilde er zijn geld niet aan besteden
Daarna moest ik een podium betreden
om kunstenaars hun gang te laten gaan
in ’t kader van mijn veel bekeken baan,
wat zij dan ook vol overgave deden
Ik heb geen last van eeuwigheidsverlangen
maar stond daar wel aan het idee te wennen
dat ik lang na mijn dood nog zichtbaar blijf
Als ik in een museum kom te hangen
kan nageslacht mij mogelijk herkennen
als heilige met weinig om het lijf
Marie Bashkirtseva - in The Studio (1881)